Amber.

Nag-iisip. Hanggang sa matulala. Sa dami ng pumapasok sa isip, hindi na alam kung anong dapat unahin. Lilipad na lang basta ang diwa mo hanggang sa di na mamalayan na bababa ka na pala sa jeep. Pilit na hakbang papunta sa pupuntahan.

BEEEEEEEP!

Ginising ang utak mong tuliro sa busina ng humaharurot na sasakyan.Naglalakad ng matulin. Kasabay ng pag-ikot ng oras na hindi mo mapigil. Sana pwedeng ihinto ang oras. Sana pwedeng ihiling na minsan pa-extend din.Matamis ang ngiti nguni't kita sa mata ang lungkot at pagod. Masayang mukha ang nakikita nguni't di na mapigil ang kasinungalingang ito sa pagtalikod.

Magulo ang lahat. Oo, marahil sarili mo din ang gumawa lahat ng kaguluhang ito. Sa kadahilanang gusto mo na lang takbuhan, nagkapatong patong na lahat.. Nagkalabo-labo.. Na parang hindi na malulusutan.Hindi mo pwedeng iisantabi't takbuhan ang lahat. Dahil darating ang araw na kailangan mo itong harapin sa ayaw man o sa gusto mo. Iwasan mo man ito, patuloy ka nitong hahanapin hanggang sa matuto kang harapin ito.

Bagot. Nag-aabang ng oras na kay bagal ang ikot.

Yamot. Nakukulangan sa oras na kay bilis ang ikot.

Ang dami mong pwedeng ibigay pero hindi naman kinakailangan.

Kapos na kapos ka, pero kailangang may maibigay ka.

Gusto mong isumbong lahat, pero alam mong sa huli, ikaw pa din ang ituturong may kasalanan.

Nag-iisip. Hanggang sa matulala. Sa dami ng pumapasok sa isip, hindi na alam kung anong dapat unahin. Lilipad na lang basta ang diwa mo hanggang sa di na mamalayan na bababa ka na pala sa jeep. Isa, dalawa, tatlo. Tatlong kanto na ang nilagpasan pero hindi mo masabi ang salitang para. Pulang ilaw sa traffic light ang nagtulak sayo para bumaba. Di mo alam kung bakit hindi ka pumara. Hindi mo din alam kung bakit ka doon bumaba.

Naglalakad. Hindi mo sigurado kung saan ka tutungo. Mabagal na lakad. Walang pakialam sa bilis o bagal ng oras.

May altar. May santo. May mga nagdarasal. Doon ka dinala ng mga paa mo. Gustong tumulo ng luha mo. Gusto mong amining hindi mo na kaya. Na pagod ka na. Na gusto mo nang sumuko. Na gusto mo ng yakap. Na gusto mo ng tulong. Pero nakatayo ka lang. Blangko ang isip. Hinayaan mong puso mo ang lumuha. Hinayaan mong kaluluwa mo ang umiyak. Dahil ramdam mong pagod na ang katawang lupa.

KRRRRIIIIIINNNNGGG...

Nagising ka sa tunog ng alarm clock. Pinutol ang tulog mong sana'y matagal tagal pa. Dapat nang bumangon para hindi na makipaghabulan sa oras. Dapat. Kailangan. Kahit minsan nararamdaman mong ayaw mo.

SuperSaturated.

"Okay lang ang umiyak, pero bawal ang sumuko."

Ano ba ang ibig sabihin ng pag-iyak?

Akala ng marami, ang pag-iyak ay isang tanda na mahina ka.

Kailan ka ba huling umiyak?

********************

Nanginginig na kamay na nais itakip sa tenga. Dilang utal na gustong sabihing "Teka! Makinig ka." Utak na nagsusumigaw kumbinhisin ang damdaming nais nang bumigay. Naninikip na dibdib na hindi na mapigilang kumawala.

"Ang malas ko ngayong araw", ang sabi ko.

"Walang malas o swerte. Depende yan sa kung paano mo titignan at sasalubungin ang mga nangyayari sa'yo", ang sabi naman ng ka-trabaho.

Lahat marahil naipon, ngayon sumabog. Lahat ng pagpipigil ay ngayon lang bumigay. Lahat ng lakas ay naubos, kaya ngayon'y tumatakbo palayo at nagtatago sa mga matang huhusga sa kakayahan.

"Hindi ko na kaya.. Ayoko na!"

Pakiramdam na bihira lang sabihin ng bibig na ngayo'y paulit-ulit pang inuulit. Gusto mong isigaw, malaman ng iba na nasasaktan / nahihirapan ka na. Pero may kaunti sa'yo na nagsasabing kaya mo pa, mas maging matatag at matapang ka pa.

"DaddyLord, please give me strength. Kailangan ko ng lakas at matatag na damdamin..."

Mga kasamahang naging kaibigan, tissue at mga salitang sasalo ng sakit at luha. Lumakad pabalik, ngumiti at sinabing "Oo, kaya ko.. kaya ko pa. Kakayanin ko!"

Saglit na iyak, buong hapon na ulit ang tinawa ko. Siguro ganun lang ang buhay, kailangang ipaalam mong mahina ka, na minsan hindi mo na kaya. Oo, iyak ka lang, pero wag kang susuko.. wag kang bibitaw basta-basta.

Eto ka, binabalikan ang lugar kung saan ka tumakbo at nasaktan.. kung saan ka nahihirapan. Hinaharap ang mga bagay at tao ng nakangiti at nakatawang muli. Oo, galing ako sa iyak. Pero eto ka at tinutuloy ang buhay. Walang madaling aral na mabilis lang matutunan. Maraming kaisipang maaaring makatulong o hindi. Maraming tao sa paligid na pwedeng makaapekto o hindi. Nguni't sa huli, ikaw at ikaw pa din ang magdedesisyon. Ikaw pa din ang magsasabi kung matapang ka o maduduwag sa hamon ng buhay.

FTW. TGIFY.

Sabi nila, happiness is a choice. Pero mas masarap sa pakiramdam ang biglaang happiness. Yung tipong hindi mo inaasahan, hindi mo pinlano. Yung happiness na gusto ng iba na maramdaman pero ikaw ang nakaramdam. Yung happiness na gustong makuha ng iba pero sa'yo binigay.

FTW.

Nasa isang sulok, dala ang isang kaha ng yosi, lighter at nagdadabog na musika sa mp3. Halos araw-araw, ganyan lang madadatnan. Nasasabihang may sariling mundo, wirdo at walang pakialam sa ibang tao. Pero sa kabila ng mga kakaibang karakter na mayroon, masasabing matalino, malakas ang dating at talaga namang humahalimuyak sa bango. Kaya hindi na kataka-takang maraming nagkakagusto.

FTW.

Nasa isang grupo na masasabing sumasakop sa ingay sa isang kwarto. Sa unang tingin mukhang hindi makikipag-usap pero maraming kaibigan o mga nakapaligid na tao. Minsan maingay, magulo at makulit. Minsan tahimik, mapag-isa at libro lang ang kapit. Moody pala. Ewan ko ba kung bakit nagkagusto yung wirdong lalaki dito sa babaeng hindi makuha-kuha ang mood.

FTW.

Paboritong tsokolate. Isang masayang byahe. Tanghalian sa isang magandang restawran. Isang kwintas. Pagdarasal sa simbahan. At pag-amin ng nararamdaman. Isang araw na magsisimula ng istoryang magbubukas ng maraming emosyon sa maraming tao. Pangyayaring hudyat ng bagong kabanata na may biglaang kasiyahang sinubaybayan ng 'di mabilan kung ilan.

FTW.

Malamig na tubig at ihip ng hangin. Sa gitna ng mga nagtatampisaw na mga kaibigan. Isang gabing pinuno ng bituin ang langit, gabing naghari ang dalawang damdaming naiwaksi ang pagmamahalan. Isang tanong, oo ang sagot. Isang hindi inaasahang kasiyahan at pagmamahalan.

FTW. TGIFY.

Dikyang Lagundi.

Bakit ba sa mga palabas ngayon laging may karibal? Ang masaklap pa dyan e ang karibal na yan e kaibigan mo. Kung hindi naman, isang matinding makapit na third party. Bakit sa mga post o blog, lagi na lang tungkol sa relasyon? Relasyong malungkot, magulo, malabo. Bakit hindi na lang tungkol sa pamilya, relihiyon, edukasyon o gobyerno? Bakit puro tungkol na lang sa love life. Kapag iba ang topic, sasabihing boring. Pero kapag tungkol na sa pag-ibig pag-aaksayahan ng panahon, laging nagbibigay ng interes sa'yo. Doon lang ba tayo dapat may pakialam? Yun lang ba dapat natin pag-isipan, problemahin at hanapan ng paraan. Puro na lang love life. Hindi ba pwedeng about life with love? :)

Bakit mo ba ito binabasa? Dahil ba sa labels, title o bigla mo lang nakita at naisipang basahin. Hindi ka pa sawa na halos lahat ng post ko lagi na lang tungkol sa pag-iibigang naudlot, nawala, nasira. Halos lahat sasabihing nakakarelate sila. Kaya maraming nag-iisip na pare-parehas lang ang mga tao. Oh well.

Ehem. Kung napapaisip ka ng, "Oo nga. Wala bang bago?" Pwes, layas! Wag mo nang ituloy ang pagbabasa mo. :D

Bakit nauuso ang third party? Sa movie magkakasunod ang palabas ng may mga ganitong tema. At nakakaloka, na marami nga ang nakakarelate. E, bakit ba nangyayare yun? Ito ang mga dahilan ng kinauukulan:

• Sa sobrang tagal na ng kasalukuyang relasyon, naghahanap ng bagong pakiramdam. Bagong kilig. Bagong landi.
• May mga bagay na sa ibang tao o yung 3rd party yung nagparamdam sa'yo.
• May mga kakulangang sa iba natagpuan.
• Hindi maramdaman yung contentment sa sarili, sa relasyon at sa iba pang kabagayan.
• Okay ng may reserba para hindi mawalan.
• Natukso LAMANG!
• Pinagseselos ang taong talagang gusto niya/ Paraan ng pagganti.

At marami pang dahilang mas malabo pa sa sabaw ng pusit. Hindi in a relationship, hindi din matatawag na friendship lang. Yung iba ang tawag open relationship, pero ang mas magandang tawag dyan ay:

Isang matinding landian lamang. Para sa iba, natutuloy na din naman sa magandang relasyon. Aba'y akalain mo. Pero mas malaki ang porsyento na mapupunta lang din ito sa wala. Marami pa sa mga nakaranas nito, mas nasaktan lang. Olats nga kumbaga. Wala na bang totoo sa panahon ngayon? Lahat na lang ba pambobola at biro? Lahat ba may bahid na ng panandaliang pakiramdam lamang? Kailangan bang may masaktan at manakit? Kailangan bang kalimutan ang tama para magawa lang ang ilang bagay na panandalian mo lang mararamdaman? Sapat bang magsakripisyo ng maraming bagay para sa hindi mo siguradong emosyon? Kaya mo ba talagang bitawan ang matagal mong pinaglaban para sa lang sa kaunting panahong 'bagong pakiramdam?'

Sino ang may kasalanan? Ang tumukso o ang nagpatukso. Sabi nga, hindi dapat pinipigilan ang tukso.. dapat dito, iniiwasan. Wala naman marupok sa tukso. Kung alam mo namang mali o di dapat, bakit mo pa gagawin? Oh yes, easy to tell. Tulad nga ng gasgas na sinasabi ng marami, palay na nga lumalapit sa manok, di pa ba tutuka? Nakahain na, sinubo na, nganganga ka na lang.

Minsan, nakakainit na lang ng ulo at nakakakulo ng dugo ang mga ganitong usapin. Kahit naman anong salita ang sabihin mo, sumang-ayon man o hindi, sariling desisyon mo pa din naman ang masusunod sa huli. Minsan, masarap lang sa pakiramdam na may mga taong nakakaalam ng talagang nararamdaman mo. Na kahit alam mong di tama, may mga tao sa paligid mong ituturo sa'yo ang daan pabalik.. hahayaan kang matuto sa sarili mong paraan, sa sarili mong pagkakamali. Pero wag naman sana mawili, na paulit-ulit na piliing magkamali.

Bakit ba paulit-ulit na lang ang mga nababasa natin? Malamang sa malamang naman alam na natin itong lahat.

No Label.

Dati, matinding panliligaw ang kailangan para lang makuha ang salitang OO. Pati pamilya, liligawan mo, mapatunayan lang na malinis at tapat ang intensyon mo para sa babae. Linggo, buwan, minsan umaabot ng taon. Matinding suyuan kahit pa pila-pila sa panghaharana. Uso na din kaya noon ang salitang M.U. (Mutual Understanding)? Paano mo ba masasabing ang status n'yo e M.U. na? Pag-uusapan n'yo din kaya o saktong pakiramdaman lang? Hirap din eno. Paano pala kung ikaw lang nag-iisip na may pagkakaintindihan kayo? In short, hindi kayo nagkakaintindihan. Labo!

(1) Nagpapaligaw/ nanliligaw ng matagal para mas magkakilanlan kayo. Makilatis ang bawat isa. Manunuyo at magpapasuyo. Parang kayo pero wala naman talagang KAYO. Ibig bang sabihin mayroon na kayong Mutual Understanding non?

(2) Hindi nanliligaw, walang ligawang nangyayari. Magkaibigan kayo pero hindi simpleng magkaibigan ang turingan n'yo sa isa't isa. Parang more than friends pero less than lovers. Madalas tinatawag itong BESTFRIEND o pwede ding SPECIAL FRIEND. Abnormal. Hindi normal na tao sa buhay mo. Galing di ba? Malabong Usapan ito. Intindihin mo na lang Pre.

(3) Wala namang napag-uusapan. Nagsimula lang sa tukso at asaran. Sinakyan n'yo lang pareho hanggang alam n'yo parehong may katotohanan na sa bawat salita n'yo. O pwede ding nagkasanayan lang kasi nga, tinutukso kayo. Hmm.. MisUnderstanding?

(4) Parehas kayong hindi handa (kuno) sa isang relasyon. Pero gusto n'yo ang isa't isa, paano na? May I love you dito at doon. Holding hands dyan, at makakateng palitan ng messages. May tawagan, malalagkit na tinginan at halos araw-araw na date.. pero walang kayo ahh. Hindi kayo. ☺Sadyang mayroon lang kayong Malanding Ugnayan.

(5) Gusto/mahal ka daw. Pero sa totoo lang, ayaw mo naman sa kanya. Sadyang wala kang maramdamang kakaiba para sa taong 'yon. Nada. Pero lahat ginagawa n'ya. Lahat ng kaya n'yang ibigay, ibinibigay n'ya. Pagmamalasakit, pagmamahal at kung anu-ano pa. Hanggang dumating yung puntong ang tanging magagawa mo na lang para sa kanya ay yung tanggapin lahat yun, at suklian ito. Kasi nararamdaman mong Maraming Utang kang dapat ng bayaran. Gusto mo man o hindi, ang dami n'yang nasakripisyo para sa'yo.

Nabigyan man ng madaming depinisyon ang salitang M.U., madalas iisa lang naman ang bagsak n'yan, ang maging kayo. Kung wala nga lang eepal na bagong ka-M.U. :)

Pero kung iisipin, maraming pagkakataon ang pwedeng tawaging M.U..

Mutual - having the same relation each toward the other; held in common.

Understanding - personal interpretation; comprehension.

Parehas na pagkakaintindi sa sitwasyon o sa inyong relasyon. Pwedeng napag-uusapan, pero madalas nagpapakiramdaman na lang ngayon. Kaya nauuso ang parang kayo, pero hindi naman kayo. Kontento na sa samahang hindi mo makapa kung ano. Kumbaga sa produkto, walang brand. O kung sa pelikula, walang title. Hulaan. Minsan ayaw mo namang itanong, iwas ka ding mapag-usapan kasi may takot na baka ikaw lang pala ang nagsasabing M.U. kayo. Baka kasi ikaw lang ang nakakaintinding may kakaiba nang namamagitan sa inyo.. na hindi na kayo simpleng magkaibigan lang. Aminin man o hindi, marami na ang pa-playing safe ngayon. Bakit? Hindi na kasi katulad dati. Dati na kayang magbuhos ng effort kahit walang kasiguraduhang mapapasagot mo ang nililigawan mo. Karamihan ngayon, gusto instant. Karamihan ngayon, gusto kapag nag-effort ka, may kapalit.

Mga linyahang ayoko:

"Kapag nanligaw ba ako sa'yo, may pag-asa ako?"

Kapag sinabing meron, tuwang tuwa ka sa galak. So, ano yun, sure na? Wala ng bawian. Less suyo kasi dun din naman patungo e, ganun ba yun? Kapag sinabing wala, malulungkot. Yung iba magagalit pa.. magiging mapait. Edi kung walang pag-asa, tatantanan mo na din? Kasi iisipin mo, mababalewala lang naman e, walang patutunguhan.

"Sagutin mo na ako ngayon. Habang kinikilala natin ang isa't isa, tayo na."

Aba'y nagmamadali. Gusto ng assurance. May pangunguna sa pagdedesisyon mo. Ekis!

Hmm, ang panliligaw ay isang hakbang para magkakilanlan kayo. Stage kung saan pwede n'yong buoin ang isang pagkakaibigan (friendship) bago ang pagkaka-ibigan (romantic relationship). Para sa akin, kung seryoso ka,may pag-asa ka man o wala, mahalaga maiparamdam mo sa taong gusto mo na gusto mo s'ya o maipakita mong mahal mo siya. Hindi mo naman agad-agad masasabing gusto mo din kasi ang isang tao, kaya nga may tinatawag na nade-develop. Sa una wala naman talaga, pero sa unti-unting pagkakakilala sa isa't isa, may sumusulpot na emosyong akala mo hindi mo mararamdaman sa taong 'yon. Huwag mo lang daain sa makulit na paraan. Swabe lang Pre. Kung sabihin mang ayaw niya, d'yan na pumapasok ang salitang respeto.

Madali lang ang buhay kung gugustuhin. Huwag gawing kumplikado ang simple lang naman kung tutuusin. Minsan andyan na ang sagot pero ayaw mong tanggapin. Halata naman ang katotohanan pero deadma lang sa'yo. Posible ang lahat ng bagay kung mapag-uusapan lang. Lahat pwede mong malaman kung magtatanong ka lang. Walang malalim na sugat kung sa umpisa pa lang naging tapat ka na sa sarili mo at sa ibang tao. Mahirap kasi takot tayo.. takot sa sakit.. takot sa rejection. Kaya ano? Lagi lang nasa comfort zone, lagi lang playing safe. Kaya ang mga relasyon ngayon, laging no label. Laging kung tawagin nga nila.. M.U.

Pwedeng Wait Lang?

"Kung hindi totoo na may mga taong marunong maghintay, para saan pa ang waiting shed na itinayo sa bawat kanto ng barangay?"

Naitanong ko bigla sa sarili ko kung kailan ba ako sumilong sa waiting shed. Kailan kaya ako nag-intay? Bakit kaya? Napilitan? Gusto ko? O sadyang kailangan? Ano bang napala ko? Natiis ko bang sumilong at maghintay na lang?

Itinayo ang mga waiting shed dahil dinaraanan ang lugar na iyon ng mga sasakyan. Kaya sinumang nag-iintay dito, tiyak alam nilang may darating. Pero minsan, kahit tama naman ang dumaraang sasakyan.. o tama naman ang byahe.. meron pa ding hindi sumasakay, namimili pa, kaya ayun, natatagalan pa sa pag-iintay.

Hindi naman pwedeng sumakay ka sa alam mong puno na. Pero mayroon pa ding iba na marahil sa pagmamadali'y o di kaya'y sa tagal nang paghihintay kahit hindi na kasya, ipipilit pa. Kahit puno na, sasabit ka pa. Kaya minsan, excited kang may pumara lalo kung dulong byahe pa ang bababaan mo. Para makaupo ka na ng maayos.. para sulit naman ang binayad mo.

Meron namang ang gusto yung wala pang sakay. Kaya kapag lubak, mababalbog ka. Buong byahe, aalog-alog ka. At syempre, yung madalas na pasahero.. yung sakto lang. Yung sasakyang may mga nakasakay na pero kasyang kasya ka pa. Pwede ka pang mamili ng uupuan mo.. sa bandang kanan ba o bandang kaliwa. Hindi mo kailangan makipagsiksikan o ipilit ang sarili mo sa upuan. Kung bandang bungad ka pa, may mag-aabot pa ng pamasaheng ibabayad mo, makisuyo ka man o hindi. At kung papara ka na, may makikipara pa kung sakaling mahina ang pandinig ni Manong tsuper.

Waiting shed.. ginawa din para silungan.. lalo kapag malakas ang ulan at wala kang payong na dala. Merong naghihintay hanggang tumila ito pero meron din namang sinusundo para payungan at umuwi na. Swerte kung ganun.. sulit ang paghihintay kahit masiksik sa waiting shed.. alam mong may darating.. alam mong may susundo.

Hindi ako ma-waiting shed na tao.. hindi din ako ma-payong. Kahit minsan masakit na sa balat ang sikat ng araw, wala akong pakialam. Minsan kung umaambon na o umuulan.. okay pa din.. lalo kung malapit lang naman ang pupuntahan.. lalo kung alam kong may hinihintay ako.

Sabi nila ang wirdo ko. Ayaw ko kasi ng naghihintay ng matagal lalo kung alam kong may hinihintay ako.. yung tipong nagpapaintay talaga.. yung may usapang darating siya. Kasi, pwede namang magsabay kami ng dating, di ba? Pero dahil sa kadalasang "simpleng bagay" kailangan may pinaghihintay kang tao. Kahit hindi naman kaintay-intay. Mas okay ako sa paghihintay na hindi ko alam kung may darating.. yung walang usapang maghihintayan. Wala kasing expectations. So, walang disappointment kung sakali. Wala akong masisisi kundi ang sarili ko, kasi ako ang pumili non.. walang nangusap o nagsabi.. ako mismo. Alam ko magulo.. pero isa lang naman yan.. pwede naman hindi magpaintay ng tao.. pwede namang hindi ka maghintay.

Kung waiting shed pa din ang usapan, kung naging maaga ka lang sa sakayan.. hindi ka maghihintay.. makakasakay ka kaagad. Kung hindi ka nag-iinarte.. marami namang sasakyang pwedeng sakyan. Kung handa ka lang lagi.. kung lagi kang may payong na dala.. hindi na dagdag hassle pa sa'yo o sa ibang tao. Pero.. may mga pagkakataon talagang sinasabi nating 'hindi sadya'.. kaya ganun pa din. Lusot pa din. ☺ Kaya nga siguro may waiting shed pang tinatayo.. marami pa din ang taong naghihintay.

Lilipas din ang Lahat ng Lungkot.

Kamusta ka? Malungkot ka pa din ba?

Lagpas isang taon na mula ng may makilala akong babaeng ubod ng lungkot. Naghiwalay na kasi sila ng taong sobrang mahal niya. At ngayon, gusto kong kamustahin kong malungkot pa din ba siya. Gusto kong malaman kung ngumingiti na ba ulit siya. Gusto kong makita na masaya na ulit ang mga mata niya.

Hindi masamang maging malungkot. Hindi kapangahasan ang umiyak sa mga pagkakataong pakiramdam mo ay iniwan ka ng pinakaimportanteng tao sa buhay mo. Ang magiging kasalanan mo lang ay ang hayaan ang sarili mo na maging malungkot sa matagal na panahon; ang ikulong ang iyong sarili sa isang emosyong ikaw na lang ang nakakaramdam sa inyong dalawa. Natural ang maging malungkot, natural ang umiyak, nguni't hindi natural ang magmukmok habambuhay. Maraming magagandang bagay sa mundo na maaaring hindi mo makita ng dahil sa iisang bagay ka lamang nakatuon.

Pwede mong isigaw, pwede mong ikwento o pwde mo ding isulat. Lahat ay huhupa, lahat ay matatapos. Wag mong hayaang malubog ka sa isang malungkot na kahapon. -- isang kahapong ikaw na lang ang bumubuhay. Matutong ngumiti ulit, matutong bumangon at maging masayang muli. Kung naging ganun ka kasaya sa maaaring maling tao, ano pa ang sayang pwede mong maramdaman sa taong tama na dadarating din sa buhay mo. :)

At sa mga malulungkot na parte ng buhay mo, nandiyan naman ang mga kaibigan mong handa kang pangitiin kahit na sa likod ng mga ngiting pinapakita mo ay nakakubli ang mga luhang nagpapakita ng sakit at lungkot.

Totoong ngingiti ka din. Totoong ngingiti din ako. :)