Hindi Na Ako Babalik!

Masabihang paasa na hindi mo naman alam na nakapagpaasa ka at maramdamang pinaasa ka sa isang bagay na importante sa'yo, ano ba ang mas masakit? O kailangan bang may MAS pa para may masisi? Parehas lang naman masakit. Parehas may suntok sa dibdib. Pero minsan tatahimik ka na lang, iiyak na lang.. kasi kahit anong paliwanag ang gawin mo, walang makikinig.. walang iintindi sa mga paliwanag mo. Laging sarili mo lang ang kakampi mo. Sasabihin sa'yong nakasakit ka, pero sana maisip man lang nila na mismo ikaw, nasasaktan din. Sana ang tao, marunong magpreno kahit minsan. Lalo sa mga bagay na hindi naman nila sigurado. Kumalat na ang balita na isa kang paasa, pero ikaw walang kamalay-malay.

Normal lang bang umasa? Choice naman natin lahat di ba? Hindi naman tayo robot o bagay na de kontrol para diktahan ang pwede mong ikilos o maramdaman. Kusa. Ginusto. Inisip. Naramdaman. Bakit sa kasemplangan ng buhay natin laging kailangan isisi sa iba?

**********

Sabi nya ganito, sabi niya ganyan. Sarap pakinggan, ang sarap paniwalaan. Wagas ang saya, kahit maliit na pag-asa, panghahawakan. Ganun naman di ba, lalo't kung gustong-gusto mo ang isang bagay. Walang pagdadalawang isip, minsan kahit mahirap, sugod lang ng sugod. Okay lang masaktan minsan, kung sa dulo naman mapapasa'yo naman din. Kaso bigla bigla, kung hindi mo man nakita, mababalitaan mo na lang. Umikot na ang balita. Nakakatanga sa pakiramdam. Para kang pinaikot, niloko, pinaasa. Gusto mong magtanong pero wag na lang. Gusto mong lumapit pero iiwas na lang. Para saan pa? Para mas masaktan pa? Para mas maramdaman na pinaasa lang pala ako sa wala? Para masabi sa sariling dapat hindi na lang naniwala?

**********

UMASA AT NAGPAASA -- patawad kung naging ako ang dalawang ito. Para sa mga taong sinasabing napaasa ko, patawad. Maniwala kayo't sa hindi, wala sa intensyon ko ang gawin ito. Hindi ko alam kung ano ang dapat sabihin, kundi patawad. At para sa mga taong umasa ako, hindi ko naman kayo sinisisi. Kasi sa huli, ginusto ko naman na gawin yun, na maramdaman yun. Pero patawad, kung may kaunting inis. Nasaktan din naman ako.

Dito ko tinatapos ang Oktubre ko. Sabay-sabay nating salubungin ang buwan ng Nobyembre na may pagpapatawad sa puso at bukas na kaisipan. Vamos! ☺

Dikyang Lagundi.

Bakit ba sa mga palabas ngayon laging may karibal? Ang masaklap pa dyan e ang karibal na yan e kaibigan mo. Kung hindi naman, isang matinding makapit na third party. Bakit sa mga post o blog, lagi na lang tungkol sa relasyon? Relasyong malungkot, magulo, malabo. Bakit hindi na lang tungkol sa pamilya, relihiyon, edukasyon o gobyerno? Bakit puro tungkol na lang sa love life. Kapag iba ang topic, sasabihing boring. Pero kapag tungkol na sa pag-ibig pag-aaksayahan ng panahon, laging nagbibigay ng interes sa'yo. Doon lang ba tayo dapat may pakialam? Yun lang ba dapat natin pag-isipan, problemahin at hanapan ng paraan. Puro na lang love life. Hindi ba pwedeng about life with love? :)

Bakit mo ba ito binabasa? Dahil ba sa labels, title o bigla mo lang nakita at naisipang basahin. Hindi ka pa sawa na halos lahat ng post ko lagi na lang tungkol sa pag-iibigang naudlot, nawala, nasira. Halos lahat sasabihing nakakarelate sila. Kaya maraming nag-iisip na pare-parehas lang ang mga tao. Oh well.

Ehem. Kung napapaisip ka ng, "Oo nga. Wala bang bago?" Pwes, layas! Wag mo nang ituloy ang pagbabasa mo. :D

Bakit nauuso ang third party? Sa movie magkakasunod ang palabas ng may mga ganitong tema. At nakakaloka, na marami nga ang nakakarelate. E, bakit ba nangyayare yun? Ito ang mga dahilan ng kinauukulan:

• Sa sobrang tagal na ng kasalukuyang relasyon, naghahanap ng bagong pakiramdam. Bagong kilig. Bagong landi.
• May mga bagay na sa ibang tao o yung 3rd party yung nagparamdam sa'yo.
• May mga kakulangang sa iba natagpuan.
• Hindi maramdaman yung contentment sa sarili, sa relasyon at sa iba pang kabagayan.
• Okay ng may reserba para hindi mawalan.
• Natukso LAMANG!
• Pinagseselos ang taong talagang gusto niya/ Paraan ng pagganti.

At marami pang dahilang mas malabo pa sa sabaw ng pusit. Hindi in a relationship, hindi din matatawag na friendship lang. Yung iba ang tawag open relationship, pero ang mas magandang tawag dyan ay:

Isang matinding landian lamang. Para sa iba, natutuloy na din naman sa magandang relasyon. Aba'y akalain mo. Pero mas malaki ang porsyento na mapupunta lang din ito sa wala. Marami pa sa mga nakaranas nito, mas nasaktan lang. Olats nga kumbaga. Wala na bang totoo sa panahon ngayon? Lahat na lang ba pambobola at biro? Lahat ba may bahid na ng panandaliang pakiramdam lamang? Kailangan bang may masaktan at manakit? Kailangan bang kalimutan ang tama para magawa lang ang ilang bagay na panandalian mo lang mararamdaman? Sapat bang magsakripisyo ng maraming bagay para sa hindi mo siguradong emosyon? Kaya mo ba talagang bitawan ang matagal mong pinaglaban para sa lang sa kaunting panahong 'bagong pakiramdam?'

Sino ang may kasalanan? Ang tumukso o ang nagpatukso. Sabi nga, hindi dapat pinipigilan ang tukso.. dapat dito, iniiwasan. Wala naman marupok sa tukso. Kung alam mo namang mali o di dapat, bakit mo pa gagawin? Oh yes, easy to tell. Tulad nga ng gasgas na sinasabi ng marami, palay na nga lumalapit sa manok, di pa ba tutuka? Nakahain na, sinubo na, nganganga ka na lang.

Minsan, nakakainit na lang ng ulo at nakakakulo ng dugo ang mga ganitong usapin. Kahit naman anong salita ang sabihin mo, sumang-ayon man o hindi, sariling desisyon mo pa din naman ang masusunod sa huli. Minsan, masarap lang sa pakiramdam na may mga taong nakakaalam ng talagang nararamdaman mo. Na kahit alam mong di tama, may mga tao sa paligid mong ituturo sa'yo ang daan pabalik.. hahayaan kang matuto sa sarili mong paraan, sa sarili mong pagkakamali. Pero wag naman sana mawili, na paulit-ulit na piliing magkamali.

Bakit ba paulit-ulit na lang ang mga nababasa natin? Malamang sa malamang naman alam na natin itong lahat.

Hit and Run.

Sinasadya ba o hindi? Walang choice o sadyang yun lang ang pinili? Takot panagutan pero ang lakas at ang kapal ng mukha para takbuhan na lang. Mayroong bumabalik dahil sa konsensya, mayroon din naman na hindi ata tinubuan kahit ng hiya. Hahabulin mo pa ba? Hahayaan na lang ba? May galos at daplis lang ang dala. Mayroon din namang agaw-buhay na. Kung kikidlatan bawat taong ewan mo ba kung anong trip sa buhay kundi manakit, malamang sa malamang kahit gabi, nagliliwag ang langit.

Alam mo yung feeling na ang sweet nyo sa isa't isa, sineryoso mo, pero laro lang sa kanya? Yung feeling na tinuring ka niyang other half niya, naniwala ka, pero pa-fall lang pala siya. Yung pakiramdam na kayo, pero hindi lang official, e yun pala ganun din siya sa iba. Pakiramdam na may pagkakaintindihan kayo pero may takot lang sa pwedeng mangyari, tapos bigla-bigla, may iba na pala. Yung pagkakataong ayaw mong maniwala, tapos nung naniwala ka na, bigla ka na lang iiwan. Yung feeling na ang saya-saya mo na tapos isang iglap mawawala na lang ng wala man lang pasabi o paalam. Ang saya no? Ang sarap magdiwang. Dalawa kayong nagsimula, pero ngayon mag-isa ka na lang.

Akala mo iba siya. Akala mo magtatagal kayo. Akala mo seryoso siya. Akala mo totoo ang lahat. Akala mo sincere siya. Akala mo sa'yo lang niya sinasabi at pinaparamdam ang lahat. Akala mo puti, pula naman pala. Akala ko kasya yun pala hindi. Akala ko tama yun pala mali.

Akala ko alam ko na ang lahat ng dapat na malaman, nguni't mali na naman. Pero okay lang yan, wag kang matakot na baka magkamali. Walang mapapala kung 'di ka magbabakasakali. Dahil lumilipas ang oras baka ka maiwanan kung hindi mo susubukan. ☺

Ah eh kung sa usapang damdamin, hindi ba pwedeng sigurado? Pero ang sabi-sabi sa balita, ang damdamin sadyang paiba-iba. Kasi ang damdamin binubuo ng emosyon. E alam naman nating maraming emosyon ang naramramdaman sa mundo. E baka nga hindi mo pa nararamdaman yun lahat. Pero hindi sapat na dahilan para mang-iwan na lang ng basta-basta. Na matapos na mapaibig mo ang isang tao, bibitawan mo na lang, na minsan walang paapaalam. Masakit malamang nagbago ang nararamdaman mo sa isang tao, walang magaan at walang hindi nakakasakit na paraan. Nguni't, hindi tama na takbuhan mo na lang ito. Hindi tama na maglalaho na lang na parang bula. Maging patas ka.

Ang pag-ibig minsan parang hit and run, kapag hindi kayang panindigan, tatakbuhan ka na lang. Badtrip no? Pero ikaw ba hindi mo yun nagawa? Sadya man o hindi sadya?

Inlab. LABo. laYO. Part III

Nagmahal ako ng hindi sinadya sa taong ipinaramdam din na ako'y may halaga. Nakita man ito ng ibang tao o hindi, alam ng Diyos at naramdaman ko na totoo ang naging pagmamahalan namin. Nagpapasalamat ako dahil nagkaroon ako ng relasyong alam kong maipagmamalaki ko at pwede kong ikwento sa magiging supling ko. Nabigyan ako ng pagkakataong maging inspirasyon ng iba dahil naging huwaran ang aming pagsasama. Binagyo man kami ng kung anu-anong issue pero nalagpasan namin ito ng magkahawak kamay at lalong minamahal ang isa't isa. Naranasan kong maipagmalaki sa mundo at maramdamang pinakamagandang babae kahit sa paningin lang ng isang tao -- sa taong mahal mo at mahal ka. Nalagpasan ko ang takot at natutong harapin ito dahil may isang taong naniniwala sa'yo -- siya. Minsan kasi, isang tao lang ang kailangan mong maniwala sa'yo.. okay na.. lalakas na ang loob mo. Napatunayan kong walang imposible sa isang masayang relasyon lalo't dalawa kayong "committed".. dalawa kayong lumalaban, dalawa kayong nagbibigayan at nag-aakayan.

Hindi lang naman pagmamahal ang bumubuo sa relasyong pinapangarap ng lahat. Kailangan din ng matinding pang-unawa, sakripisyo, bukas na pag-iisip, walang sawang pag-uusap, tiwala, pagkakaibigan, pagiging kontento at may patnubay ng Diyos. Hindi lang ito sa pagsisimula ng relasyon kundi sa araw araw ng inyong pagsasama. Ang matagal na relasyon ay nalalamatan ng dahil sa simpleng hindi pagkakaunawaan; nagwawakas dahil sa simpleng pagpapabaya.

*************************

Kahit ayoko, pinli kong lumayo. Binitiwan ko ang isa sa mga pinakaiingatan kong mawala. Niyakap ko ang katotohanang hindi na namin maibabalik ang dati naming pagsasama. Lumayo ako para sa mas ikabubuti naming pareho. Tinulungan ko ang sarili kong bumangon ulit at lumakad na ng pasulong. Lumingon man ako, sinanay kong ipikit ang mga mata ko kapag nararamdaman kong hinihila akong pabalik sa'yo. Binigay ko sa utak ko ang mga pagdedesisyon habang pinapagaling ko ang puso kong bugbog sa sugat at sakit. Binuksan ko ang mga mata ko sa reyalidad at sa lahat ng posibilidad. Oo, minsan naliligaw sa mga panalangin ko na bumalik ang pagmamahalan namin. Pero hindi na tulad ng dating ipinipilit kong ibigay ang hiling ko kahit maging awa na lang ang maging rason niya. Natutunan kong mahalin ulit ang sarili ko at maging masaya kahit sa simpleng mga bagay. Naging matagal ang proseso bago ko ulit nabuo ang sarili ko. Sa paunti-unting hakbang, nakikita ko na ulit na masaya na tignan ang mga mata ko.. na totoo na ang ngiti na nakakurba sa labi ko. Magaan na ang lahat. Makita man kitang may kasamang iba, walang kaplastikan akong ngingiti at sasabihing masaya ako para sa inyong dalawa.

Kapag naririnig ko ang kanta natin, hindi na ako nalulungkot. Ang naiisip ko, minsan sa buhay ko, naging masaya akong kinakanta ang kantang yon kasama ang taong minahal ko ng sobra. Ang pagmamahalan natin, ang naging labuan at ang paglayo ko ay naging magandang kabanata sa istorya nating pareho. Mas nakilala ko ang sarili ko at nalaman ang mga bagay na kaya ko pa lang gawin.

Walang kalimutang nangyari, at walang mangyayaring ganon. Mananatili ka, tayong isang masaya at magandang alaala ng nakalipas. Magiging aral at gabay ang lahat para sa taong nakalaan talaga para sa ating dalawa. Ang huling hiling ko na lang ngayon para sa'yo ay nawa'y naayos mo na ang gulo sa iyong sarili. Sa huli, magiging magandang inspirasyon tayo sa iba.

Salamat!

Inlab. LABo. laYO. Part II

Ang pagpapatuloy...

Gabi. Umuulan. Isang ordinaryong araw na tatatak sa isip ko.

"Hi!"

"Hello!:)"

"Kamusta ka?"

"Ayos lang! Ikaw?!

"Okay lang din."

"Good to know you're okay. Hows your day, baby?"

"We need to talk!"

"We're talking, aren't we?"

"A real talk, I mean."

"Ano ba 'to, joke?"

(yamot...)

"Hmm.. matagal ko na 'tong pinag-isipan..."

"Ako din, ang dami kong napag-isipan lately.."

"Really? About what?"

"About us. :)"

"So, ikaw din pala."

"Yeah! Ayoko na ng ganito, baby..."

"Ayoko na din.. Kaya napag-isipan kong friends na muna tayo."

"Whhaa-whaaaattt? What do you mean by that?"

"Friends. No committment. But we could still hang-out together. And besides, sabi mo naman, ayaw mo na din ng ganito. Ang gulo na.. ang labo na."

"Right! Ayoko na ng ganito tayo, so I was thinking of making things new again. Aayusin natin.. SANA. Magsisimula ulit tayo. Pag-uusapan ang mga dapat pag-usapan."

(silence...)

"Mahal mo pa ba ako?"

"Oo naman. Hindi naman na mawawala yun."

"Gaano kamahal?"

"Hindi ko na sigurado..."

"Kailan pa?"

"Medyo matagal na."

"Ng hindi ko alam? Sana sinabi mo sa akin para hanggang ngayon sigurado ka pa. Para alam ko ngayon kung paano ako lulugar..."

"Ayokong masaktan ka!"

"Tengene naman! Ano feeling mo ngayon.. nagtatatalon ako sa tuwa?"

"Sorry... Ang gulo ko na din kasi. Kailangan ko ayusin sarili ko."

"Okay.."

Okay? At iyon lang ang nasabi ko? Seryoso? Well, oo. Yun nga lang ang nasabi sa dinamiraming gusto kong sabihin, okay lang ang naging ending. Ganun natapos ang gabi naming pareho --sa salitang okay. Hindi ako umiyak at hindi ko nakita o nalaman kung naiyak ba siya. Parang ang gaan ng lahat.

Helllllloooooooo?! wala nang "kayo!"

Yan ang paulit-ulit na nadidinig ko. Oo na.. Oo na!!

Kinabukasan, wala na akong kiss sa noo o beso man lang. Wala nang kumikindat o pabirong bumabatok sa akin. Anyare? I thought I was just dreaming last night. :( Then and there, tsaka ko naramdaman yung sakit. Nagsi-sink in na lahat. Gusto kong sumabog, gusto ko magwala at mainis sa sarili ko kung bakit okay lang ang nasabi ko.

"You look so sad. What happened?"

"Naiihi kasi ako. Samahan nyo nga ako sa CR."

"Di nga??"

"Sa CR na please? Di ko na kaya magpigil e.."

At habang naglalakad sa hallway.. umiiyak ako. Ayoko talaga ng ganung eksena. :/

"Ano ba nangyare sa'yo?"

"Wala na kami! :'("

(shocked...)

"For real? BAKIT???"

"Hindi ko alam. Hindi ko na alam. Ang sakit pala. Ang sakit sakit!"

Bakit kapag nanliligaw, kailangan ng matinding approval para maging kayo. Kailangan mutuan decision palagi. Pero bakit kapag hiwalayan na, kahit isa lang ang magdesisyon, kahit ayaw mo, mag-aapprove ka. Not fair. :(

*************************

Mula noon, ninamnam ko ang sakit. Hinayaan kong makita siya na unti-unting lumalayo, habang ako nakahawak pa din sa nakaraan. Nasaksihan ko kung paano siya bumubuo ng bagong mundo na hindi na ako kasama, samantalang ako, hindi ko maiwan iwan ang mundong kasama siya. Nakita ko siyang tumawa habang ako, hirap na hirap ngumiti. Sulong siya ng sulong samantalang ako, palubog nang palubog. Walang too late sa pagmamahal, kaya gagawin ko ang lahat --lahat-lahat-- para mabawi ko ang pesteng okay na yun, kahit alam kong marami nang nagbago. Name it! Lahat ginawa ko. Isa na lang ang hindi.. ang bitawan at palayain ang sarili ko. Nag-iiinom ako at nalasing. Alam ko namang hindi mababago ng pag-inom ko ang katotohanan, inililihis ko lang yung pag-iintindi ko sa nararamdaman kong sakit. Sa pagsakit ng ulo o ano pang epekto ng alak, nakakalimutan kong broken hearted pala ako.. kahit sandali.

Umaga, tanghali, gabi... hindi ko na napapansing lumilipas ang araw. Nagtago ako sa madilim kong kwarto. Hinayaan kong pasayahin ako ng ibang tao dahil nakakasawa ang pakiramdam na malungkot. Ngiti dito, ngiti doon.. pero makikita pa din malungkot ang mata ko. Hanggang nagpakalayo ako, dala ang mga katanungang hindi ko masagot sagot. Pero minsan, sa mga pagkakataong hindi mo inaasahan, sinasagot ka na lang ng Diyos. Binibigyang linaw Niya ang magulong mong utak.

Linggo. Huling misa ng araw na iyon. Umupo ako sa bandang gitna. Madalas, mag-isa lang naman ako magsimba. Tumitig ako sa altar at naluha. Para akong kinausap ng Diyos. Kinausap Niya ang puso ko. Nawala lahat ng bigat sa dibdib ko. Ang simple lang naman ng sinabi ko:

"Lord, yakapin Mo akong mahigpit. Tulungan po N'yo akong tanggapin na ang lahat. Bigyan Mo po ako ng mas malawak na pang-unawa. Ipaalala Mo po sa aking malaki ang mundo at maraming bagay ang pwede ko pang mapagdaanan, na mas mabigat pa dito. Give me strength po. Hindi ko po ito kayang mag-isa. Alisin N'yo po ang tapaho sa mga mata ko."

Ang weird ng feeling pero parang nag-iba ang aura ko. Lumalabas-labas na ulit ako kasama ang mga kaibigan ko. Nakikipaghalubilo na ako, nakikipagkaibigan. Sabi nila, kapag gumagaling na ang sugat mo, nangangati na ito. Ayun, nangangati na ako. JK! :))

Kung gaano kami katagal naging magkarelasyon, ganun din halos katagal para matanggap kong tapos na kami. Na hindi na siya babalik. Na may iba na siya. Pinuno ko ng tao ang paligid ko. Mga luma at (lumang) bagong tao.. yung malayo sa kanya. Posible pala yung ikaw ang tinuturing niyang ngayon at bukas niya pero sa isang iglap, magigising ka na lang na ikaw na ang kahapon niya. Ang minamahal, naging minahal; ang nagpapasaya, naging nagpasaya; ang nakakasama, naging nakasama. Naging past tense na ang lahat.. naging past ka na niya. Masakit ituring na nakaraan ang taong turing mo'y ang iyong kasalukuyan at kinabukasan. Para lang din kayong nabubuhay sa magkaibang panahon. Pero ngayon.. tanggap ko na. Tanggap ko na ng buong-buo. Yakap na yakap ko na ang katotohanan.

Tanggap ko ng siya at ako ay isa na lang bahagi ng nakaraan. Isang nakaraang lipas at ngayo'y kumukupas. Tanggap ko ng ang forever naming dalawa ay matagal nang natapos. Tanggap ko ng ang mga pangako namin sa isa't isa'y isa na lamang mga salita, walang ng buhay at unti-unti nang nabubura. Tanggap ko ng hindi na kami ang prinsepe at prinsesa ng isa't isa. Maaaring ako lang ang naging daan para makilala niya ang tunay na bida sa knayng istorya. Isa na lang ako sa mga tauhang kaming dalawa ang bumuo. Tanggap ko ng ang tangi ko na lang pinanghahawakan ay mga alaalang inaanod na ng panahon. Tanggap ko ng hindi na iisa ang tibok na aming mga puso. At hindi na din ako ang magiging dahilan ng pagbilis ng pintig ng puso niya. Tanggap ko ng isa na lang kaming alaala. At sa kabila ng ilang sakit, nagpapasalamat pa din ako na naramdaman kong magmahal, mahalin.. at iwan.

Ipagpapatuloy...

Break na Tayo!

Scenario I:

Guy: Sorry, ayoko na!

Girl: Nakikipag-break ka ba? :(

Guy: Masyado na kasi akong nasasakal sa'yo.

Scenario II:

Girl: Kailangan nating mag-usap.

Guy: Tungkol saan?

Girl: Tungkol sa atin.

Guy: Anong tungkol sa atin?

Girl: Gusto ko nang tapusin ang relasyon natin.. kailangan ko munang mag-focus sa pag-aaral ko. Pwede naman tayo maging magkaibigan e.

Scenario III:

Guy: Babe, may aaminin ako sa'yo.

Girl: Ano yun, Babe?

Guy: Hindi lang kasi ikaw ang girlfriend ko.

Scenario IV:

Girl: Tama na! Ayoko na! Masyado mo na akong nasasaktan. Emotionally and physically. Tapusin na natin ang relasyong ito!

Scenario V:

Guy: Ayoko na, tapos na tayo!

Girl: Huh? Bakit?

Guy: Wala na patutunguhan 'to. Hindi tayo lagi nagkakasundo.

Scenario VI:

Girl: Wag ka na magtext, wag ka na tumawag at wag ka na din magpapakita sa akin.

Guy: Ano nanaman problema mo?

Girl: Tutal wala ka namang time para sa akin, edi mas okay nang maghiwalay tayo!

Scenario VII:

Guy: (hindi na nagpaparamdam)..

Girl: (nagtetext, tumatawag, pero wala.. hanggang matuklasang...)

Guy: (....may iba na pala.)

Scenario VIII:

Girl: (confused..)

Guy: Baby, may problema ka ba? Problema ba tayo?

Girl: Wala. Wala tayong problema. Ako! Ako lang ang problema.

Guy: (?)

Girl: I need space. Kailangan ko munag mapag-isa. Kailangan ko munang maintindihan sarili ko.

Scenario IX:

Guy: (cold..)

Girl: Babe.. magkaaway ba tayo??

Guy: Ha? Hindi.

Girl: E bat ganito tayo? Ang lamig natin sa isa't isa.

Guy: Hmm.. kasi..

Girl: (?)

Guy: Kasi.. hindi na ata kita mahal. Wala na akong maramdaman.

Scenario X:

Girl: I love you...

Guy: :)

Girl: Pero alam ko mas mahal mo siya, at mas kailangan ka niya. Kaya pinapalaya na kita. :'(

* * * * * * *

Gaano ba kadali sabihin ang salitang break na tayo? O gaano ba ito kahirap? Sa mga salitang iyan, marami ang natutuwa, pero madalas, marami ang nasasaktan. Marami ding nababago, iyong iba, nagiging gago. Pinagpaplanuhan ba ito? O sadya na lang lalabas sa bibig mo? Tulad ng I love you, may pinipili ba itong pagkakataon? O sa kahit na anong senaryo, pwede mo na itong banggitin? Kung kadalasan nakakasakit lang pala ito, bakit pa kaya ito nauso? Minsan ba naisip mong pumasok sa isang relasyon kasi alam mong kapag ayaw mo na, pwede naman makipag-break? Bakit ba kailangan sabihin ang break na tayo!?

Wala akong maraming personal na karanasan sa ganitong usapan, bagkus ako'y isang NBSB - No Boyfriend Since Break-up. ☺Pero kung tatanungin mo ang kahit na sino, marami silang masasabing dahilan. Bakit? Kasi pare-parehas lang. Gasgas na. Luma! Marami ang ginagawang pampagaan ng sitwasyon ang nga katagang, "pwede pa din naman tayong maging kaibigan." Kaya mo? Ang totoo, hindi. Pero mananatili kang kaibigan niya dahil nga naman, mahal mo pa. At habang mahal mo siya't kaibigan ka niya, patuloy ka sa pag-asang babalik siya ulit sa'yo. Pero posible ba, na maging magkaibigan na lang kayo?

Posible at imposible, depende sa sitwasyon at pagkakataon. Kapag pumasok ka sa isang relasyon, isang mahalagang bagay na dapat pinatatatag ninyong pareho ay ang pagkakaibigan. Mawala man ang salitang KAYO, mananatili pa din ang ugnayang magkaibigan kayo. Pero tandaan, magkaibigan na lang kayo, may mga bagay na hindi ninyo na dapat ginawa. Mayroon na kayong limitasyon sa isa't isa. Sa break-up o paghihiwalay, maraming dahilan ang nagkalat. Mayroong totoo, mayroon ding gawa-gawa para makatakas na lang.

NASASAKAL / MARAMING PAGKUKULANG.

Personally, hindi ako naniniwala sa ganitong dahilan. Paano mo ba masasabing sobra o kulang? E paano mo ba masusukat ang sapat? Natitimbang ba ang pagmamahal at atensyon? Kailangan ba binibilang ang tiwala at ang iyong communication? Walang sobra, sapat, o kulang. Matuto ka lang pahalagahan ang mga bagay ng ginagawa niya para sa'yo at sa inyo. Matuto kang tignan ang mga maliliit na bagay na sinusubukan niyang gawin para sa iyo. Wag lamang sabihing mahal mo siya o mahalaga siya, kundi ipakita't ipadama ang nararamdaman mo. Maging kontento sa anumang mayroon kayo. Mayroong tamang panahon ang lahat, pero wag ding gawing huli na ang lahat. Makontento at magpahalaga.

SAKRIPISYO / PAGPAPARAYA.

Para saan? Sa pag-aaral, sa pamilya, sa kaibigan, sa pangarap, sa prinsipyo, sa paniniwala, para sa wala. Ito ba iyong tipong nasa harap mo na tinulak mo pa? Hawak mo na pero pinakawalan mo pa? Pwede ka namang piliin pero may iba pa palang pinagpipilian? Niyakap ka na, pero kailangan mong kumawala kasi iyon ang dapat, iyon ang tama. Mahal ninyo isa't isa pero may responsibilidad na siya sa iba. Kailangan maghiwalay kasi may mas mahalagang priority sa buhay. Napagdesisyunang maging magkaibigan na lang dahil sa utos ng magulang. Piniling tapusin ang namamagitan dahil hindi nanniniwalang magwo-work ang long distance relationship. Sang-ayon o hindi sang-ayon kailangan gawin ng isa, para sa mas magandang pagsasama, o para sa mas ikabubuti ng nakararami. Minsan talaga, love is a big sacrifice.

TUYONG DAMDAMIN / WALA NG PAGMAMAHAL.

Isa pang dahilang hindi ko pinaniniwalaan. Kapag minahal mo ang isang tao, hindi na mawawala ang pagmamahal na iyon. Maaaring mabawasan, madagdagan.. pero hindi mawawala. Kung anuman ang naramdaman mong pagmamahal para sa taong iyon, mananatiling sa kanya iyon hanggang sa mamatay siya. Dahil iba't ibang pagmamahal ang nararamdaman at nararanasan natin sa bawat tao. Kadalasan, nagiging stagnant lang ito, dahil napabayaan. Nawalan ng kulay, saya, at tamis dahil nawalan ng atensyon, nawalan ng pag-aalaga, at nawalan ng tiwala. Minsan, ang masyadong pagiging komportable sa relasyon ay hindi maganda. Dyan na nagsisimula ang 'bahala nga siya,' na dati'y 'kailangan naming maayos to.' May pagkakataon pang hindi ka na iimik kasi expected mong dapat alam na nya iyon. Komportable sa 'mahal namin ang isa't isa,' kaya petiks petiks na lang din. Makakaramdam ng pagbabalewala kasi iniisip ng isa na maiintindihan mo naman. Nagiging tipikal na lang ang mga bagay na dati ay espesyal na espesyal sa iyong dalawa, kasi pauli-ulit. Nagiging normal na lang, kasi nakasanayan na. Makiramdam ka.

TIWALA.

Isa sa mga pinakaimportanteng sangkap ng magandang pagsasama. Sa bawat ginagawa natin, madalas sinasabi na dapat pinag-iisipan muna natin ito hindi lamang isa o dalawang beses, kundi maraming beses. Dahil sa bawat mangyayare matapos ang pagdedesisyon mo, maaaring tiwala sa'yo ang nakabingit dito. At kapag nasira na 'yon, daig mo pa ang nanliligaw para mabalik 'yon. Swerte mo, kung buong tiwala ulit ang makukuha mo. Kaya wag balewalain ang mga pagkakataong ibinibigay sa'yo, alagaan mo ito.

Kasama sa tiwala ang pagiging salawahan. Posible bang higit sa isa ang mahal mo? Oo, pero imposibleng patas sila. Laging may lamang diyan, kaya pumili ka! Wag hintaying ang matira na lang sa'yo ay ang sarili mo.

Marami pang dahilan na alam ko namang alam n'yo na. Maganda man o hindi ang naging paghihiwalay ninyo, magpasalamat, dahil naging bahagi siya ng buhay mo. Hindi lahat ng tao ay nagkaroon ng pagkakataong makilala man lang siya. Gawin mo siyang inspirasyon o aral, para mas mapabuting tao ka.

Madali sabihing magiging okay ka din, pero kapag nasa sitwasyon ka na, 'paano na ako?' Para sa iba, madali ang magpanggap na okay ka, na wala na sa'yo ang lahat, pero kapag mag-isa ka, okay ka ba talaga? Madaling ngumiti at tumawa, pero parang ang hirap na maging masaya. Kasi ginawa mo siyang mundo mo, na dapat ay hindi. Kapag nasasaktan tayo, ang tingin natin sa rosas ay matinik na bulaklak. Nguni't kapag masaya ka, isang maganda at mabangong bulaklak ang rosas na hawak mo. Nasa pag-iisip na'tin ang lahat. Sabi nga, be positive! ☺

Madalas kong sinasabi na kapag nasaktan ka, hindi kasalanan ang umiyak. Hindi bawal na maramdaman mo ang lungkot. Dahil natural lang yan, kasi nga, nasasaktan ka. Ang tanging magiging kasalanan mo na lang ay ang hayaan mo ang sarili mo na maging malungkot sa mabahang panahon. Sayang! Maraming magagandang bagay ang nakapaligid na hinihintay lang na mapansin mo. Lahat ng kasiyahan ay nagsisimula sa pagpapahalaga at pagrespeto.

Ang nakakalungkot lang sa iba ng break-up ay ang maging strangers na lang kayo ulit. Ang dating sinasabing hindi mabubuhay kapag nawala ka sa buhay nila ay ngayon ay buhay na buhay pa't humihinga. Ang dating nagsasabing hindi na makakayang magmahal pa ulit ay nagmamahal na ng iba ngayon. Ang dating kamay na ikaw lang ang humahawak, ay hawak na ng iba. Maraming magbabago, pero hindi dahilan yan para malugmok . Magmahal muli, you deserve to be happy.

Break na tayo! Hindi ibig sabihin ay katapusan na ng mundo. Ibig lang sabihin ay may mas maganda pang darating para sa'yo. At ginawa siyang daan para maging handa ka para sa taong bubuo ng nawala sa'yo.

Noonga nakaraang buwan, mayroon akong napanood --stages ng relationships. Halos lahat ng nakapanood nito, nakarelate. :P At sana, maging guide ito para hindi na kayo maging strangers again. ☺

If you are in a relationship, you must have faith in God, faith in your relationship, and faith for each other.

You must not just like or love your partner, but must accept everything about him/her, for who he/she is and not.

Never get tried expressing your love, specially to girls.

Appreciate everything (s)he's doing.

Huwag palapagpasin ang isang araw na magkagalit kayo. TALK!

Huwag mapagod intindihin ang isa't isa.

Say what you really feel, huwag mong kimkimin.

Surprise your partner. ☺

Ask, but never demand.

Don't be too sensitive, nor insensitive.

It's okay to act as a child when you're making 'lambing', but don't be childish.

Don't be narrow-minded

Trust your partner and your relationship.

Think before you act.

Have quality time together. It matters.

Be proud of her/ him. ♥

Be honest!

Ask guidance from HIM. ☺ ♥ ☺

'wag gawing bisyo ang break-up kapag nag-aaway.

Don't be too paranoid. It'll kill you!

RESPECT your partner.

Keep the love alive, stay inlove! ♥