Kalma. Hindi Naman Ako Nagmamadali.

Pangarap kong tumanda.. at may ka HHWW. Pa-sway-sway pa kahit masakit na ang buto-buto. Sabi ko nga, sana buhay pa si Willie Revillame at ang "pang masa niyang programa sa tv" para makasali sa Will of Fortune kapag kulubot na balat at bingi na ako. Pipilitin ko ang asawa ko kahit yun pa pag-awayan namin. Madalas kasi yung segment na ang contestant eh yung mga 50 years ng kasal at magkasama pa din. Pangarap ko yun. Pangarap kong may kasamang tumanda. Pangarap kong ikwento sa mundo ang istorya ng pag-ibig ko. At pangarap kong mayakap si Will, mabigyan ng jacket, makita sa tv, at sabihing.. "Sa mga kapit-bahay ko dyan.. ARTISTA NA AKOOOOOO!!"

Etong boss ko, halos araw-araw kami tanungin kung bakit wala kaming boyfriend. Tinatanong kung anong tipo namin sa lalaki. Bale tatlo kaming babae sa opisina na kinukulit ni Sir. Sabi ni Angie, gusto daw niya sa singkit. Sabi naman ni Aileen, gusto niya sa lalaking lalaki ang dating. Ako naman.. gusto ko, sa tingin pa lang eh.. mabango na. Tapos sabi niya, irereto daw niya kami sa mga construction worker sa gumagawa sa baba ng building namin.

Naalala ko pa, lagi kaming over time dahil sa dami ng dapat tapusin. Maski sabado pumapasok kami. Noong nakaluwag luwag kami, tuwang tuwa si Sir. Linya niya, "Good! good! Buti yang di na kayo nag-o-ot. Gusto ko hindi lang kayo puro trabaho. Pano kayo magkaka-boyfriend nyan kung lagi kayo may ot. Hindi na kayo pabata. Maganda yung may inspirasyon kayo. Nakakaganda din yun sa outcome ng trabaho. Sa Sabado, mag-mall kayo.. maghanap kayo ng lalaki."

Yung lalaki kong bestfriend, inuusisa na din ang lovelife ko. At ang conclusion nya sa akin, bagay daw sa akin eh seaman. At ngayon pa lang daw, sinasabi na niyang mahihirapan ako kaya simulan ko na manligaw. Ligawan ko na daw si Racini. Aba eh ayoko. Sa ganung bagay eh makaluma pa din ako. Gusto ko yung nililigawan at sinusuyo. Tapos sabi ng bestfriend ko: "Confirmed! Mahihirapan ka nga. May tendency kang tumandang dalaga. O kaya matanda ka na mag-aasawa."

Noong nagsisimula nang pag-usapan ang pag-aasawa, sabi ko pag 25 na ako, gusto ko kasal na ako non. Eh ngayong 23 na ako, para atang nagmamadali naman ako masyado noong sinabi ko yun. Halos dalawang taon na lang ang dadaan eh ni boyfriend wala ako. Hala ka!
Tuwing may gala o kitaan, lagi akong tampulan ng asaran na wag akong sumama kapag wala akong kasamang boyfriend. Sweet ng friends ko no. Superb!

Choosy. Mataas ang standard. Tibo. Manang. At kung anu-ano pa. Ang dami ng hinuha ng mga kaibigan at kakilala. Marami pang mas excited pa sa akin. Pero kasi hindi naman pumapasok sa isang relasyon para lang masabing meron kang karelasyon. Hindi naman nakakainip at nakakalungkot, kasi sobrang ang daming nagmamahal sa akin. Hindi naman din ako nagmamadali, naniniwala ako na lahat ay may kanya-kanyang perfect timing. At balang araw masasaksihan ng buong bansa pati ng may TFC subscribers.. na nag-eexist pa din ang happy ever after.

(larawan mula sa google.)

Dalawang Taon Na Kami.

Matagal-tagal na din ang dalawang taon, kasi sa panahon ngayon mas marami na ang bumibitaw. Pero syempre may mga dahilan yan, at may mga dahilang hindi mo maiintidihan. Dalawang taon na ang lumipas, andyan pa din siya para sa akin, kahit sa mga panahong hindi ko man siya pinapansin. Noong nag-uumpisa pa lang kami, ang saya saya ko na kahit nakukumplikaduhan ako sa kanya, eh andyan siya palagi para sa mga kwento kong alam kong balewala lang sa iba. Dalawang taon, na kahit parang kinalimutan ko na siya, ay palagi lang siyang nandiyan kapag binabalikan ko siya.

Hindi ko namalayan na matagal-tagal na din pala akong nagba-blog. Alam ko namang hindi ko talaga mundo ito. Hindi ko naman hanap ang maraming followers o mambabasa. Hindi ko din naman hiling na makilala ako mabigyang papuri sa mga nilalagay ko dito. Wala lang! Siguro kapag magkagalit kami ng papel at ballpen at kailangan ko lang magdaldal, ito ang paraan ko. At madalas kasi, nacha-challenge ako kapag may mga nagre-request na temang pwedeng i-blog. At nakakataba ng puso kapag nagugustuhan naman ng mga nagbabasa at lalo kapag nakakatulong na pala ako. Salamat po.

Nahihiya ako kapag pinapakilala akong "blogger", dahil alam ko namang hindi. Sa tingin ko kasi, hindi porke may account ka sa blogger, tumblr, wordpress o sa kahit ano pa mang site, e matatawag ka ng blogger.

Sa pagkakatanda ko, grade 2 pa lang ako ay nahilig na ako sa panitikan.  Kaya tuwang tuwa ako kapag nagpapabigkas ang guro namin ng kung anu-anong tula hanggang sa nagsusulat na din ako, grade 4 ako noon. Mas nahasa ako sa wikang Filipino dahil noong grade 5 ako, 'yon ang lenggwaheng mas pinahubog sa akin lalo nung naging isa ako sa mga naging manunulat sa paaralan namin. Kung ang karamihan ay nagbabasa ng English dictionary, ako naman ay nagbuburo ng oras kakabasa ng Tagalog dictionary. At sa tuwing may mga salita akong gusto  kong matandaan, gumagawa ako ng tula.

Highschool,  pinasok ko na din ang essay at maikling kwento. Alam kong hindi din naman ako matatawag na magaling. Sadyang naging hilig ko na lang din siguro.

Marami ang nagsasabing may "gift" daw ako. Kaya eto, kaya pala siguro nandito ako. Gusto kasi ng bestfriend ko na dalhin ko dito ang sinasabi niyang gift ko. Hehe! Pero pagkatapos ng isang taon, bibihira ko na lang silipin ito... bumabalik pa din kasi ako sa first love ko -- sa lapis at papel.

Dalawang taon na kami.. At bakit paniking aligaga? Korni ang dahilan pero dahil sa gabi ako maraming naiisip na isulat. Na minsan sa sobrang dami, puro lang intro. Hehe. Ayoko lang din gamitin yung pangalan ko, para merong konting pag-iisip kung sino ba ang nasa likod ng pangalang walang kadating-dating. ☺

Isasabuhay ko isa sa mga araw na ito ang mga bitin kong naisulat sa notebook ko. ☺Madalas kasi kapag may plano akong magdagdag ng kung anu-ano, nauuwi ako sa pagbabasa. At nakakalungkot na ilan sa mga nasa blog roll ko eh nagsiwala na din. :(

Dalawang taon, walang kasiguraduhan kung masusundan pa ba ng isa pang taon. Baka oo, baka hinde. Pero sigurado akong magsusulat pa din ako, kahit tatlo na lang kaming nakakaalam.. ang lapis.. ang papel.. at ako.

Hoy Fidela!

Mama tawag ko sa kanya. Minsan Mudra. Madalas Mother Earth o kaya Mother Dear. Natatawag ko din siyang Mudrakels, minsan pag naglalambing, Nay o Nanay. Kapag naman nang-aasar ako sa kanya, tinatawag ko siya sa totoo at buo niyang pangalan.

Gustong gusto ko kapag tinatawag niya akong anak, kahit madalas, sa text lang naman ito nagaganap. Gustong gusto ko kapag naaasar o napipikon siya; ang kunot na noo at salubong niyang kilay kapag nagagalit siya. Pero mas gusto kong nakikita ang pigil na pigil niyang ngiti, kapag binobola ko siya tungkol sa luto niya.

Mula noong nag-aaral ako, nagigising siya ng sobrang aga para lutuan ako ng babaunin at painitan ng tubig panligo. Kahit naman na nagigising ako sa tunog ng alarm, e gigisingin niya pa din ako. Kahit na kaya ko naman ng kumilos, gustong gusto pa din niya siya ang magbubuhol ng laso sa damit ko. Minsan, gusto niyang siya pa ang magta-tuck in ng damit ko, siya ang nagtatali ng buhok ko o naghahanda ng damit ng susuotin ko. Pero sa kabila nito, hindi niya ako pinalaking maluho lalo sa materyal na bagay.

Magaling siyang magluto. May mga pagkain na ayaw kong kainin pero kapag siya ang nagluto, nakakalimutan kong hindi ako kumakain ng ganon.

Baka matawag akong walang modo kapag makita mo kaming magbiruan. At baka mapagkamalan mo siyang bagets kapag narinig mo siyang bumanat ng kung anu-ano. Nagugulat na lang ako madalas kapag bigla niyang sasakyan ang pang-aasar ko sa kanya.

Hindi siya yung nanay na sinasabihang gwapo o maganda ang anak niya. Minsan itatanong ko pa na "Bakit kaya ang ganda-ganda ko?" ang lagi niyang sagot ay itigil ko na daw ang kalokohan ko. Pero kapag sasabihin kong bakit ang ganda niya, ngingiti lang yun at mamumula na parang tinukso sa crush niya.

Hindi siya pala-kwento pero kapag brown out, ewan ko ba, pero ang daldal niya lalo kapag kumakain kami. Paborito niyang ikwento e yung paano sila noong mga bata pa sila.

Madalas din kaming magtalo. Sobrang magkasalungat ang tingin namin sa mga bagay-bagay. Pero kahit ganon, alam ko na madalas niya akong iniintindi at pinagbibigyan... dahil kasi mapilit at matigas ang ulo ko.

Gusto niya na kapag nag-text siya, magre-reply ka agad. Pero maiimbyerna ka kakahintay ng reply nyang OK.

Ibibigay niya ang pagkain sa'kin at sasabihing busog siya kahit hindi naman. Ibibigay niya ang damit na binili niya sa sarili niya at sasabihing hindi pala kasya sa kanya kahit fit naman talaga sa kanya. Ibibigay ko sweldo ko sa kanya para sa panluho niya pero ipapambibili lang niya yun ng anek-anek na sinasabi niyang kailangan ko.

Minsan magagalit siya sa akin, maiinis at mabubwisit. Hindi ako kakausapin na minsan tumatagal ng isang linggo, pero ganun pa din tuwing umaga.. may mainit na tubig, nakahandang baon, yun nga lang, kung hindi hampas, sipa ang panggising niya sa akin.

Ano pa naman madalas na hindi namin mapagkasunduan, hindi magbabago ang pagmamahal na alam naming merong sa aming dalawa. Magkasalungat man kami, nagkakasundo't nagkakasalubong kami sa katotohanang ina at anak niya ako.

Mahirap na masarap na maging anak ng nanay ko. Gusto niya akong matutong maglakad pero ayaw niya akong bitawan at madapa. Gusto niya akong matutong magsalita, pero iilang salita lang ang tinuturo niyang bigkasin ko. Pero malaki ang pasasalamat ko na siya ang nanay ko. Gasgas man pero sasabihin ko pa din...

At para sa aking magandang inang si Fidela na menopause na ata, Happy Mother's Day. Wag kang magkuripot at manlibre ka ng turon. At wag muna magsungit, lalong kukulot ang panget mong buhok. :D Chos!

Hapag Kainan.

Gaano kahalaga sa'yo ang may kasabay kumain? Gaano kayo kadalas magsalo salo ng buong pamilya mo?

Noon, napakahalaga na magkasabay-sabay ang pamilya sa oras ng pagkain. May oras -- parang required na kasama ito sa schedule mo. Hindi ka pwedeng mag-pass o umabsent. Parang isang sagradong bagay lalo't kung Linggo, dapat lagi kayong kumpleto.

Sa tahanan namin, tsempuhan kung magtagpu-tagpo kami sa bilog naming mesa. Masasabi mong bilang lang ang mga araw na 'yon. Kaya kapag kumpleto kami sa bahay at oras na para kumain, madalas una ako sa pag-aya. Nae-excite kasi talaga ako kapag gano'n, dahil alam ko hindi lang namin lalamanan ang mga tyan namin, kundi bubusugin ang diwa sa kumukulong opinyon at usapin. Parang nagkakaroon ng debate sa pagitan ng iba't ibang nasasaisip ng magkakaibang henerasyon. Hindi naman laging seryoso ang paksa, meron ding kwela at meron ding walang kwenta. Merong malaman na usapan, pero meron ding masabaw at walang lasa.

Hindi naman ito sadya. Random kumbaga. Siguro dahil nga sa ganitong oras na lang kami nakakapag-usap at nakakapagkamustahan sa isa't isa. Minsan ang simpleng pagkukwento mo na nadukutan ka habang pauwi ka, mapupunta sa na sa Sociology at Psychology; Ang pangangamusta, nauuwi sa tsismis na nasagap mo noong umaga; ang biglaang pagbabahagi mo ng horror stories eh nasingitan ng kung paano matatanggal ang B.O. mo dahil nagbibinata ka na; O minsan, sa simpleng lumilipad na ipis, naikonek pa sa mga isyung kinahaharap ng bansa.

Dalawa hanggang tatlong oras ang pinakamatagal naming hapunan kung minsan. Eh, paano, habang nagpapakabusog ka, dumadaldal naman ang utak mo. Napag-uusapan ang tungkol sa SONA, si PNoy bilang presidente, si ex Presidente GMA, ang mag-aswang matanda na sa kariton lang nakatira sa tapat ng mismo ng Batangay Hall, ang iba't ibang opinyon sa ekonomiya, ang halaga ng piso, na ang lalaking ipis lang ang lumilipad, kung saan pwedeng iligaw ang pusa pero ligtas at mabubusog pa din sila araw-araw, ang pagbabago ng panahon, ang grade school at high school memorable experience ng bawat isa, ang estado ng panliligaw mo sa babaeng kahapon mo lang nakilala at kung anu-ano pang pipitik sa utak mo.

Sa mga pag-uusap namin, nakikilala namin ang isa't isa. Kung ano ka ba sa paaralan, sa trabaho, at sa mga kabigan mo. Ang mga gumugulo sa isip mo kagabi, pwedeng masagot. Minsan hindi maiiwasan, may nagkakapikunan pero bago din naman matapos ang araw na 'yon, okay na ulit. Minsang tampulan ng tawa ang pinakabata sa amin. Ibang iba na talaga ang takbo ng pag-iisip ng mga kabataan ngayon.

Alam ko hindi lang naman ito sa amin nangyayari, maski sa ibang bahay, oo. Hindi lang siguro napupuna. At hindi lang naman ito sa pagitan ng magpapapamilya, bagkus gano'n din sa opisina at kung ang mga kaibigan mo ang kasama mo. Dahil sa bawat subo mo, ang dami mo ding natututunan, lumalawak ang iyong kaalamanan. Kaya pansin mo, minsan hindi mo na namamalayan ang pagtakbo ng oras. Nasasarapan ka sa kwentuhan kahit minsan nakikinig ka lang naman.

Ay alam mo ba, yung nabalita kanina sa TV, magulang yon ng classmate ko. Iyak nga siya ng iyak kanina. Teka kukwento ko mamaya. Maghain muna tayo nang makakain na. ☺

Aligaga sa Balentayns.

Ilang araw na lang at Valentine's Day na. May ka-date ka na ba? Anong plano mo para pakiligin siya? Ah, tsokolate at bulaklak, tapos kain sa labas. Nood sine na din kung ma-tripan. Hmm.. bahala na. Pero kung gusto mo ng tips sige magkukwento ako ng mga kilig gimik para sa balentayns. ☺

Love Letter.

"Ang makita ka ang nagiging motibasyon ko upang pumasok pa. Kahit madalas mukha kang masungit, hindi ko maiwasang hindi ka masulyapan kahit saglit. Gusto kitang lapitan nguni't kapag nakikita ko ang ngiti mo, kahit minsa'y pilit, pakiramdam ko humihinto ang mundo ko sa pag-ikit. Gusto kitang kausapin nguni't sa tuwing nadidinig ko ang iyong tinig, utal na ang dila at natutuliro na ang isip. Kaya't dinaan ko sa liham pagka't 'di na ito kaya pang ilihim."

Habang tumatagal, nawawala na ang nakakakilig na love letters. Dahil sabi nga pwede na ito sa text, pwede na sa facebook at sa kung anu-ano pang gawa ng teknolohiya. Pero ang totoo, walang tatalo sa sulat-kamay na liham.

Love Letter with Gimik.

"Ikaw ang isa sa mga pinakaimportanteng kaibigan ko. Kaya gusto ko sanang ipakilala sa'yo ang nagpapatibok ng puso ko at ang nagpapasaya sa akin. Gusto ko sanang ilarawan siya sa'yo nguni't alam kong hindi sasapat ang mga salita. Kaya mamaya bago umuwi, pumunta ka sa computer room. Ipapakilala kita sa kanya at magtatapat na din ako."

Sa computer room, may mga nakakalat na rosas. Halos lahat ng kaibigan ko at niya ay nandoon din. Nilapitan niya ako at niyaya sa loob. Nadinig ko na tumugtog ang isang kanta ng MYMP. Lahat sila nakatingin sa amin. Napansin kong pati Computer teacher namin andoon, nakangiting nakatingin sa amin. "Anong nangyayari?" sa isip isip ko.

Siya: Yung sinasabi ko sa'yo sa sulat.. Ikaw yun.

Simple pero Panalo.

Pwede na kaya ang cloud 9 sabay banat na 'ganyan ang feeling ko pag kasama kita, parang nasa cloud 9.' Tapos pipitas ako ng maraming santan at gagawin kong tiyara n'ya, dahil prinsepe at prinsesa namin ang isa't isa. Kakaen kaming fishball, kikiam, kwek-kwek at tapsilog o kahit anong -silog. Tapos magmo-movie marathon kami sa bahay hanggang sa wala na kaming mapanood. Haaay! Ang simple no? Pero masaya, kasi kasama mo ang mahal mo.

Retired Playboy.

Para sa mga tumatalikod na sa pagiging playboy at chickboy:

Inaya niya ako sa isa sa pinaka magandang simbahan sa Pilipinas, sa lugar kung saan siya lumaki. Hindi naman lahat ng simbahan ay may misa kada oras lalo't kung hindi Linggo. Pero inaaya niya ako ng Miyerkules. Hindi ko alam kung sumasabay ang tadhana at pagkakataon pero pagdating namin sa simbahan, kakatapos lang ng kasal kaya't may red carpet pa at mga bulaklak sa paligid. Nagkwento siya ng mga nangyari sa kanya noong bata, hindi ko alam na nagpapatay lang pala siya ng oras noon at nag-iipon ng lakas ng loob para sabihin ang mga salitang nagpangiti sa akin noon.

Siya: Sinasabi nila na ang simbahan ay isang sagradong lugar. At dito, hindi ka pwedeng magsinungaling dahil nasa harap natin ang Diyos. Naniniwala ka ba doon?

Ako: Oo naman. ☺

Siya: Kaya ngayon, sa harap ng Diyos, sinasabi kong gusto kita.

Effort kung Effort.

Expected na ng marami na sa tuwing Araw ng mga Puso, laging present ang bulaklak. At syempre ang pinakamabenta ay ang rosas. Pero walang tatalo sa rosas na natanggap ko.

Isang dosenang rosas ng paborito kong kulay na nakaayos ng maganda sa isang dinesenyuhang cartolina. Hindi amoy rosas kundi amoy colored paper at tinta. Hindi lang ako ang kinilig kundi pati ang mga kaibigan ko. Ang bouquet na ito na purong gawa sa papel. At bawat rosas may nakasulat na magandang bahagi ng pagsasama namin.

**********

Merong iba na ayaw na dumaan ang araw na ito. Kasi walang partner, walang kasintahan o iniibig. Nakakaramdam ng lungkot ang iba'y nayayamot. Pero kung tutuusin, wala naman dapat ikalungkot o ikayamot. Hindi naman ibig sabihin na wala kang kapareha ngayong darating na Valentine's e mananatili ka ng mag-isa. At ang araw na ito ay hindi naman para sa mga mag-jowa lang.

"Ang saya ko palagi kapag natatapat sa Sabado o Linggo ang Araw ng mga Puso. Hindi napaparamdam sa akin ni Kupido na napag-iiwanan ako. Hindi naipapamukha sa akin harap-harapan na mag-isa ako." Ganito ako mag-isip dati. Hindi ko napapansin ang mga magaganda at nakakakilig na nangyayari sa buhay ko. Pinuno ko ng drama at inggit ang dapat masaya at may pasasalamat sa Diyos.

**********

Wala naman sa materyal na kabagayan ang pagdiriwang ng Araw ng mga Puso. Ito ay dapat sa kung paano mo ipararamdam ang nararamdaman mong pagmamahal para sa mga taong nasa paligid mo. Hindi dapat ma-bitter o malungkot. Hindi dapat mainggit at mapoot. Wag bigyan ng puwang ang pagmumokmok. Kung wala 'yong pinana ni kupido para sa'yo, wag isiping pinagkaitan ka na ng pagkakataon.

Alam ko ilang araw pa bago ang pinakahihintay na Valentine's Day, pero inuunahan ko na kayong batiin ng isang masaya at punong-puno ng pagmamahal na Maligayang Araw ng mga Puso. Laging lagyan ng ngiti ang labi, dahil sa ngiting yan, maraming ka ng napapasaya. ☺

Fliptop: The Filipino Rap

Sinong nasabing Hiphop lang ang nakikinig ng rap? ☺ Dalawang taon na ang nakalilipas nang mauso ang sinasabi nilang Fliptop. At inaamin ko, isa ako sa mga natutuwang makinig ng mga laban nila sa Youtube. Naging interesado ako n0ong nasa isang resort kami at nakadinig kami ng nagsasagutan na pa-rap ang tono. At doon na nagsimula ang pagsubaybay ko.

(Pasitabi sa mga first time makikinig.) ☺ Sabi nga ni Batas at Abra sa isang battle nila, hindi lang basta-bsta binitawang salita ang mga maririnig mo, may lalim, may pinanghugutan. Kailangan paulit-ulit mo pakinggan para makuha ang sinasabi ng bawat isa.

At nitong Enero 28, ginanap ang isang fliptop battle sa Makati -- Sunugan: The Unfinished Business

The Main Event.

More Videos HERE!

SunuganPro HERE!

Aksyon, Drama at Komedya ng Manila Kingpin: The Asiong Salonga Story

Hindi ako fan ng action movies, wag mo akong asahan sa ganyan. Pero nakapanood ako ng ilang pelikula nila FPJ, Rudy Fernandez, Philip Salvador, Bong Revilla, Cesar Montano at Robin Padilla. Hindi ako magaling na kritiko ng pelikula, pero alam ko ang pinagkaiba ng maganda sa hindi, ang mahusay sa hindi o ang may kwenta sa wala.

Lagi kong inaabangan ang mga pelikulang kasali sa Metro Manila Film Festival. Kasi ibig sabihin, pinaghandaan, pinag-isipan, pinag-aksayahan ng panahon at hindi biro-birong artista ang isasalang dito. Pero minsan nagiging pare-pareho na, hindi na nakakasabik ang mga pelikula. Hula mo na ang twist at kung anu-ano pa. Dahil dyan, laging horror na ang inaabangan ng pamilya kaya una naming pinanood ang Segunda Mano. Pero dahil hindi ito tungkol sa pelikulang yan, hindi ko na pahahabain pa, para sa akin deserving si Dingdong Dantes para sa Best Actor.

Isang linggo ang lumipas, ang dami kong nababasa at nadidinig na maganda daw ang Asiong Salonga Story. Inaya ako ng pinsan kong manood, curious ako, oo. Kaso naman kasi baka tulad lang ito ng ibang pelikulang parang ewan lang sa bakbakan, laging huli sa eksena ang mga parak at halata mo kung sinu-sino ang goons sa hindi. Ayoko makakita ng itim na leather jacket o kung anu-ano pang simbolo ng kontrabida ka. Para mamatay na ang curiosity ko sa pelikulang ito, o tara! Nood na tayo.

Habang nakapila kami sa Cinema 3, naglalabasan naman sa sinehan yung iba -- puro goons at gangster. Tama ba ang papanoorin namin?

Nagsimula na. Black and white, binubugbog si Asiong (Jeorge Estregan). Hanggang sa binitawan ni Viray (Roi Vinzon) ang mga katagang,

"Trak, trak pa ng bigas ang kakainin mo, bago mo kami talunin."

Sabay-sabay nag-react ang mga manonood. Mukang malulupet ang linyahan dito. Seryoso ang mga manonood,wala kang maririnig na kalansing ng balot ng pagkain o higop sa paubos ng inumin. Matapos bugbugin si Asiong, salitang "Tara!" lang ang senyales niya sa mga kasama niya para rumesbak. Patalim at tirador laban sa mga baril, astig!

Halos hindi mapigilan ang pagtawa ng mga tao ng mapansing halos komedyante ang mga kasama ni Asiong, maski ang salita ni Asiong, natatawa sila. May narinig pa akong nagtalo kung si Efren "Bata" Reyes ba si Amay Bisaya.

Ang galing ng effect. Sumi-cinematography at bume-best picture ang Manila Kingpin. Kahit maraming nagsasabi ng magulo daw ang istorya. Hmm.. kung tambay nga si Asiong at hindi naman siya nangongotong sa mga tao, saan niya kinukuha ang perang pinamimigay niya? Robinhood ng Pilipinas ika nga.

Wala akong pakialam kung marami ding nagsasabing walang kwenta panoorin ito, e nagandahan ako kahit hindi mga ganitong tema ng pelikula ang pinapanood ko. Bigla kong minahal ang black and white at pormahan dati; ang kalesa at ang vintage na sasakyan; ang mataas na halaga ng piso at mababang presyo ng sinehan.

Totoong istoryan ito ng totoong tao. Pero totoo din kaya na noong sinugod ni Totoy Golem (John Regala) sina Asiong habang nagbabaraha sila at nagkatutukan ng baril, e kamao lang ang itinaas ni Amay Bisaya? Deadly. At nagbatuhan nanaman ng makamandag na linyahan;

"Hindi ako tinatayuan ng balahibo sa'yo Golem. Kung matapang ka, iputok mo!"

At sa suntukuan ni Golem at Asiong na may kagatan ng braso, tusukan ng ilong at hatakan ng bibig. Aguy! Tapos sabay sabing "BOOOOOO!" ng mga taong usi matapos ang hindi makataas balahibong laban.

Maraming epic moments sa Manila Kingpin. Mula sa aksyon, drama hanggang sa komedya na hindi mo agad-agad makakalimutan paglabas mo ng sinehan. Tiyak ikukwento mo, ipagsasabi mong hindi sayang ang ibabayad mo. Sino bang makakalimot sa kalesa chase nina Totoy Golem at ang dati niyang tropapips? Hanep sa habulan ng kalesa at hanep sa paghataw ng kabayo ang kutsero. Steady lang kahit nagbabarilan na. At sa laki ng kabayo, hindi man lang yun nabaril ng sandamukmok na palitan ng putok, pero si kutsero.. dedbol. Hindi rin malilimutan ang saksakan habang nakatali ang kamay o duelo nina Asiong at Boy Zapanta (Ronnie Lazaro) sa loob ng kulungan. Kung paano ilagan ni Asiong sa tubig ang malampang pagsaksak ni Zapanta. Palakpakan ang mga tao.

Ang dami agad reaction paper kahit hindi pa tapos ang palabas. E ano naman kung hindi makalabas ng kulungan si Mayor (Jay Manalo) pero nakaya niyang palabasin si Asiong. Malay ba nating mas gusto niya sa loob ng Munti. At bakit nakakasira ng barilan scene si Kiko (Ketchup Eusebio), ano naman kung gusto niyang makipagbarilan habang nagbibisekleta? E bakit, kaya mo ba yun? At namatay pa yata dahil sa pagsemplang niya.

At ano din nga naman kung nakakabading ang posing ni Pepeng Hapon (Joko Diaz) nung namatay siya? Mapipili mo ba yun kapag namatay ka na, hindi naman di ba? Hindi naman matatawaran ang eksena ng barilan nila sa ulan. Sabayan pa ng hampas ng tubig na tila sumasabay sa dalawang karakter. Astig ng pagkaka-edit, umi-slow motion, e.

Paganda ng paganda ang eksena. Nakalaya na si Asiong sa pagkakakulong. Masayang masaya ang lahat lalo ang asawa niyang si Fidela (Carla Abellana) at ang kapatid niyang pulis na si Domeng (Philip Salvador). Parang ayos na ang lahat, parang hindi na mambabae si Asiong, parang okay na sila ni Golem, parang wala ng barilan, pero yun pa lang pala ang simula. Iyon ang simula ang trayduran sa grupo, ng sa dahil sa kapangyarihan at ng dahil sa pera. Sa simula pa lang alam mong walang magandang gagawin si Erning Toothpick (Baron Geisler), ibig lang sabihin, effective ang role niya. ☺

Makapagbagbagdamdamin ang pagkamatay ni Asiong. Yung tipong madadala yung emosyon mo hindi dahil alam mong bida siya, kundi alam mong hindi patas ang pagkamatay niya. Pagbaril mula sa likod ng isang kaibigan, si Erning. Matapos sabihing,

"Iputok mo, Erning.. ng matapos na!"

Saklap lang. Nag-udyok ng galit ang eksenang iyon. Parang lahat gustong pagtutusukin ng toothpick si Erning hanggang sa mawalan siya ng hininga. At mabuti na lang gumanti ang ibang kaibigan ni Asiong. Sinuntok, sinipa, tinalian ang mga kamay, binitin sa puno, sinunog at binaril. Sarap! Morbid! Damang-dama mo sa dalawang eksenang ito ang sinabi ni Asiong na:

"Mas masarap ang mamatay sa kamay ng kaaway, nguni't masakit mamatay sa kamay ng kaibigan."

But wait, there's more. Hindi pa pala tapos. Akalain mong sumugod pa sa libing ni Asiong si Golem. Pero wag ka, handa ang mga loko sa barilan. Akalain mong armas ang laman ng kabaong na pasan nila. Ang sarap pumasok sa eksenang ito, makikita mong gigil ang mga kasamang matatanda sa sinehan. Ramdam mong apektado sila, sabay pa ng tugtog na Mad World ng Tears for Fears. And the last man standing.. Bimbo (Yul Servo), ay kasali pa rin pala si Pareng Ipe. ☺

Kung tinamad kayong panoorin at basahin, sayang! Maganda ang Manila Kingpin: The Asiong Salonga Story. Kahit hindi ito magse-sequel ng aabot sa trese, o tinatambalan ng sinasabing humahakot sa takilyang artista.. ano naman? Kahit hindi ito ihahalintulad sa banyagang pelikula na ginaya lang din naman, ano naman?

Ang tagal nawala ang ng Philippine Action Movie sa eksena. At ngayong humahakbang muli sila pabalik, binabati ko kayo sa isang maganda at walang katulad na simula. Siguro nga, trak, trak na bigas pa ang kailangan upang makabangon muli, pero ano naman? Darating din ang panahong masasabi natin sa mga pelikulang ginagawa lang para masabing may ipalalabas na pelikulang, "Patutumbahin kita mismo sa lupang kinatatayuan mo." Lalo pa't ngayong protektado tayo ni Asiong.

SWAG.

"You can dance anywhere, even if only in your heart."

-- Unknown Author

Nasabi ko na bang mahilig ako sumayaw? :) Oo, half of my life ginugol ko sarili ko sa pagsasayaw. Huminto na lang siguro ako nung nag-College na ako. Mula noon, lagi na lang ako sa imahinasyon sumasayaw. Nakakatawa, pero minsan nakakatulog akong sumasayaw ako sa imahinasyon ko, umiindak ang buong katawan ko, sumasayaw ang puso ko.

Halos lahat na ata ng sayaw nasubukan kong sayawin: ballet, street dance, folk dance, jazz, hip hop, ballroom at kung anu-ano pa. Pero alam kong hindi ako magaling na mananayaw, talagang nagsasayaw lang. Period!

Madalas, nanunuod na lang ako ng mga tutorials sa Youtube o mga kung anu-anong patungkol sa sayaw. At ibabahagi ko sainyo ang ilan sa mga hindi ko pagsasawaang panuorin, at mga mananayaw na iniidolo ko. :)

Jasmine Meakin ng Brisbane, Australia.

Ay, sorry! Kung pwede ko lang ilagay lahat ng videos nya e. Hihi ♥

Jasmine Meakin (Mega Jam) YOUTUBE Account. ☺

I.am.ME Olivia Chachi Gonzales and Di MOON Zhang (ABDC6 Champ)

You BANG my heart Chachi ♥

With Brandon 747 Harrell

Brian Puspos ♥

Sobrang nagiging gwapo talaga sa paningin ko ang magagaling sumayaw. :") Eyes glued.

Ayan ♥ Ang gagaling lang nila. BOW!

SuperSaturated.

"Okay lang ang umiyak, pero bawal ang sumuko."

Ano ba ang ibig sabihin ng pag-iyak?

Akala ng marami, ang pag-iyak ay isang tanda na mahina ka.

Kailan ka ba huling umiyak?

********************

Nanginginig na kamay na nais itakip sa tenga. Dilang utal na gustong sabihing "Teka! Makinig ka." Utak na nagsusumigaw kumbinhisin ang damdaming nais nang bumigay. Naninikip na dibdib na hindi na mapigilang kumawala.

"Ang malas ko ngayong araw", ang sabi ko.

"Walang malas o swerte. Depende yan sa kung paano mo titignan at sasalubungin ang mga nangyayari sa'yo", ang sabi naman ng ka-trabaho.

Lahat marahil naipon, ngayon sumabog. Lahat ng pagpipigil ay ngayon lang bumigay. Lahat ng lakas ay naubos, kaya ngayon'y tumatakbo palayo at nagtatago sa mga matang huhusga sa kakayahan.

"Hindi ko na kaya.. Ayoko na!"

Pakiramdam na bihira lang sabihin ng bibig na ngayo'y paulit-ulit pang inuulit. Gusto mong isigaw, malaman ng iba na nasasaktan / nahihirapan ka na. Pero may kaunti sa'yo na nagsasabing kaya mo pa, mas maging matatag at matapang ka pa.

"DaddyLord, please give me strength. Kailangan ko ng lakas at matatag na damdamin..."

Mga kasamahang naging kaibigan, tissue at mga salitang sasalo ng sakit at luha. Lumakad pabalik, ngumiti at sinabing "Oo, kaya ko.. kaya ko pa. Kakayanin ko!"

Saglit na iyak, buong hapon na ulit ang tinawa ko. Siguro ganun lang ang buhay, kailangang ipaalam mong mahina ka, na minsan hindi mo na kaya. Oo, iyak ka lang, pero wag kang susuko.. wag kang bibitaw basta-basta.

Eto ka, binabalikan ang lugar kung saan ka tumakbo at nasaktan.. kung saan ka nahihirapan. Hinaharap ang mga bagay at tao ng nakangiti at nakatawang muli. Oo, galing ako sa iyak. Pero eto ka at tinutuloy ang buhay. Walang madaling aral na mabilis lang matutunan. Maraming kaisipang maaaring makatulong o hindi. Maraming tao sa paligid na pwedeng makaapekto o hindi. Nguni't sa huli, ikaw at ikaw pa din ang magdedesisyon. Ikaw pa din ang magsasabi kung matapang ka o maduduwag sa hamon ng buhay.

Bente Dos.

Matagal na pinlano. August pa lang ata nakalista na sa isip namin ang mga mangyayari sa darating na kaarawan ko. Ang linaw na ng plano, pero nang papalit na ng palapit ang buwan ng Nobyembre, tila lumalabo.. malabo pa sa sabaw ng pusit.

Planado.

Nob. 9, mga alas sais ng umaga, pupunta na kaming NAIA para sa 8am flight namin papuntang Boracay. 5 day vacation para sa aming apat na magbabarkada. At dahil na din sa dalawa kaming may kaarawan non, todo ang pagkasabik naming sana Nobyembre na. Dun ako magdiriwang ng ika-dalawampu't dalawang kaarawan ko. Sabik!

Island Hopping, Friday Night Party, Souvenir Shopping, Kaen Galore, atbp. Lahat gagawin namin sa Bora.. magsasaya kami at lulubusin ang lahat ng araw na nandun kami. Exciteeeeed. Pati mga susuotin, dadalin.. planado na.

Ito na, Nobyembre na.

Hindi ako makakapuntang Bora. Ang daming responsibilidad sa trabaho na hindi pwedeng iwan ng apat na araw (Nob.9 - Nob.12). Nakakalungkot na ikaw ang may birthday, ikaw pa ang hindi makakasama. Sawi!

Nobyembre 9.

Tinext pa ako ng mga kaibigan ko kung sakaling hahabol pa daw ako, ay nasa terminal 3 lang daw sila. At meron pa akong isang oras para humabol. Ang lungkot.

Nobyembre 10.

Ewan ko ba, at parang ang lungkot ng pasok ng araw na ito. Hindi dahil hindi ako nakasama sa Bora, kundi dahil hindi ito katulad ng mga nakaraang kaarawan.. na may kakaiba.. na alam mong espesyal na araw yun sa'yo. Ang lungkot lang.

Bumangon ako, naligo, gumayak at umalis papuntang trabaho. Unang bumati sa akin ay ang crush ko. Kilig lang. Hanggang parang excuse ako sa lahat ng pagalit at sermon noong araw na iyon. Nakakakaba, dahil alam mong maiipon yun. Pero meron ngang nagsabi sa akin noong araw na iyon na:

"Araw mo ito, iyong-iyo. Gawin mong masaya kasi isang beses ka lang magbi-birthday."

Salamat sa mensaheng ito.

Mababaw lang akong tao, kaya tuwang tuwa na ako sa simpleng greetings, lalo pa kung may gift. ☺

Bigay ni Ms. Tonette

Bigay ni Kuya Babsky

At meron pang binigay sa akin si PeterPan Aaron na baller. ☺

Wala namang celebration sa bahay at nakakatuwang gusto i-celebrate ng mga kasama ko sa trabaho ang birthday ko. ☺

Early dinner sa Inasal

Spending the Night at H2 Bar

At habang nasa Manila ako, may nagce-celebrate din sa Boracay.

Birthday Cake #1 from my sweet friends, made in Boracay.

Nobyembre 11.

Kahit gaano ka-busy ang mga tao sa kani-kanilang trabaho, nakakatuwang may mga taong ipararamdam sa'yong kaya nilang gumawa ng oras para sa'yo. Salamat mga kaibigan. ☺

Birthday Celebration with Friends. Thank you!

Birthday Cake #2, made in Manila. Note: With surname. LEA na with H pa. LOL

Salamat sa lahat ng bumati sa akin. Isang taon nanaman ang lumipas, at nagpapasalamat ako sa mga taong naging bahagi ng buhay ko. Marami man ang dumaan lang, alam kong may rason ang lahat. Maraming nawala at dumating. Marami ang nagbigay ng saya at lungkot. Nguni't lahat nang iyon ay nagbigay sa akin ng aral. Salamat!

Salamat sa aking mga mahal sa buhay. Sa kahit alam kong matanda na ako, ay nandyan pa din para sa akin.

Salamat DaddyLord, sa isa nanamang taong ibinigay Mo para maranasan pa ang mga bagay na bigay Mo; na makita pa ang mga bagay na gawa Mo; sa isang taong pagtitiwala na hindi ko sasayangin ang isang regalong ipinagkaloob Mo.

Salamat. Na kahit hindi man sunod sa plano, alam kong may mas magandang planong nakalaan para sa akin.

Cheers!

Bulag sa Katotohanan Tungo sa Katangahan.

"MAG SO-SONA PA PANGULO NATIN EEH WLA NMN NGYAYARENG MAGANDA SA BANSA NATIN.... MARAMI PADIN ANG MHIRAP TAS KUNG ANU2 PANG BATAS UNG ISINUSULONG NIYA... NKAKAINIS..... DAME MUNG GUS2NG GWIN SA PINAS PERO WLA PADIN MARAMI PADING MAHIRAP..... KAYO LANG ANG MAYAMAN EEH....."

Ginising ako kaninang umaga ng isang tanong na hanggang sa pagkain ng tanghalian ay pinag-uusapan: Umunlad ba ang bansa matapos umupo sa pwesto ni PNoy? Hindi ako nagsasalita, medyo natatawa na lang ako kasi nagkakapikunan na sila. Hanggang nakita ko ang pinagsimulan ng usapang 'yon. Isang status pala sa Facebook. Asus! Yan yung unang mababasa n'yo sa post na ito. (Inaayos ko lang yung ibang letra kasi medyo nakakairita basahin.. jejemon kasi. Pasintabi!) Kanya-kanyang opinyon tayo sa lahat ng bagay.. pero minsan nakakainis malaman at makitang maraming bulag sa paligid mo. Kahit na anong tulong na ibigay mo para makakita sila, o para maging bukas ang mata't isipan nila sa mga bagay-bagay.. pikit-mata pa din sila sa katotohanan.. sarado din ang kanilang mga tenga sa opinyon ng iba. Nakakalungkot lang din.. na kapwa mo pa ang humihila sa'yo pababa.. imbes na tulungan kang umunlad at magbago.

Binasa ko ang palitan ng opinyon sa FB status na ito.. puro kabataan. At sa mga komento ng iba, malalaman mo ang estado nila sa buhay. Tuwa, lungkot, inis ang naramdaman ko matapos ko basahin yon. At para pangunahan kayong lahat, hindi ho ako maka-GMA o maka-PNoy. In short, wala naman akong pinapanigan. Nakita ko naman ang kanilang pinagkaiba. Hindi naman ako magsasalita ng dahil lang sa nadinig ko o kung sa anumang simpleng batayan. Magsasalita ako dahil nakita ko, naramdaman ko, nasaksihan ko.

Isang taon pa lang ang nakalilipas mula ng palitan ni Pnoy si dating pangulong GMA sa Malacañang. Sa mga naghahanap ng pagbabago.. sa loob ng isang taon, ano ang nabago mo sa sarili mo? :)

Every term naman laging may maling mapupuna. That's why walang pag-unlad. Imbes puna ng puna, edi gumawa ka ng paraan. Isang taon pa lang ang lumilipas.. wag tayong magdali. Bansa ang pinapatakbo ng Pangulo.. maraming pamilya, maraming Pilipino, buong mamamayan ng Pilipinas. Hindi mo malalaman kung gaano kahirap ang isang bagay kung wala ka pa sa posisyon na yun. Tinanggap niya ang tungkulin niya na may pending pang problema sa nakaraang termino. Mahirap basta-basta gumawa ng sinasabi nating 'paraan' kung hindi mo man lang pag-aaralan. Hindi naman pwedeng gumawa agad ng solusyon kung hindi mo aalamin kung pinagmulan talaga ng problema. Step by step procedure yan. Mahirap magpatakbo ng bansa kung ang mga hahawakan mo hindi sumusunod at puro sisihan lang naman ang alam. Sariling katamaran at katangahan mo, isisisi mo pa sa Pangulo. Ang sakit mo sa ulo huy!

Reklamo mo.. maraming corrupt. O ayan, iniisa isa na sila. Siguro naman nababalitaan mo.

And correction, hindi nagpapasa ng batas ang pangulo. Legislative Department po yung nagpapasa ng batas-- senators and members ng House of the Representative, Speaker of the House. Ang president lang po -- the Executive Department -- yung tagapagpatupad. Judicial (Supreme Court) are the one's applying the laws at nag-i-interpret ng batas.

Mahirap sa tao puro sisihan. Turo dito, turo doon. Ituro mo minsan sarili mo, tapos gumawa kang pagbabago. Sabi nga, sa sarili nagsisimula ang pagbabago. Edi kumilos ka.. hindi puro ka salita. Lahat tayo may pagkakamali. Bakit hindi na lang yung sarili natin yung ayusin natin.

Sa traffic lights na lang, idadahilan mo pang nagmamadali ka sa pagtawid mo ng pula pa ang ilaw. Balat na lang ng kendi hindi mo pa kayang ibulsa, itatapon mo pa sa kalsada. Simple lang yan..pero pasaway ka na agad. Gusto mo malaking pagbabago, pero isa ka sa sakit sa ulo.

SONA na sa Lunes. Unang pangulo na purong Tagalog ang gagamitin niyang lengguwahe. Mas mabigat ito kumpara sa iba. Mas marami ang makakaintindi, kaya panigurado mas maraming mamumuna.

Wag tayo puro asa. Gumawa ka ng paraan. Magsikap, talikuran ang pagiging tamad. Wag makontento sa sabi-sabi.. alamin mo ang buong anggulo. Imbes magturuan, magtulungan tayo. Humarap ka sa salamin at ituro mo ang sarili mo. ☺

Bagong Salta sa PUP

Gaano man kaliit o kalaki ang ekwelahang papasukan mo, talagang mangangapa ka sa umpisa. At sa mga mata ng nauna na sa'yo doon, alam nilang bago ka. Pwedeng dahil sa damit na suot mo, sa kilos mo, sa mga dala mo, kung saan ka nakatambay o sadyang alam lang nila kasi napandaanan na nila iyon.

Pila Ulit Pila - hindi na ata mahihiwalay ang mga salitang iyan sa Polytechnic University of the Philippines. Mula sa pag-aasikaso sa enrollment, hanggang sa maka-graduate ka, yan ang dadanasin mo. Iyan ang unang itatanim mo sa utak mo kung gusto mong mag-aral sa PUP. Huwag ka nang magugulat kung ang pila para lang magbayad ng tuition fee ay aabot hanggang 5th floor. Sadyang ganoon kadami ang mga estudyante na nag-aaral dito, mantakin mong sa kursong tinapos ko, ang populasyon namin ay pwede nang bumuo ng isang Pamantasan. Pero kung talagang dadaanin sa tyaga, matatapos mo yan ng isang araw. At siguraduhin mong ang pinipilahan mo ang tamang pila.

Lipana na din ang mga mag-aaral na dinadaan sa daya ang pila, kaya alerto ka din, wag ka papalamang.

• Merong pipila dyan na isa o dalawang tao at kapag malapit na sa cashier, magdadatingan na ang buong klase nila.
• May dadaang kakilala iyong nakapila at biglang magkakakwentuhan sila, hanggang sa malaman mong sumisingit na pala sa pila ung isa.
• May makikiusap sa'yo na pasingitin ang kaibigan nila, ikaw pa ang tatarayan.
• Bobolahin kang kailangan nilang mauna dahil sa mga rasong ikaw na humusga kung kapani-paniwala.

Pananamit. Simple lang manamit ang mga estudyante dito. Kaya kapag first year ka, halatang halata lalo kung pa-impress ka. Pwedeng magtsinelas, mag-shorts, magsando, long sleeves, pantalon, t-shirt, palda o kung ano pang gustuhin mo. Pero ikaw, ano ba dapat at tamang suotin kapag pumapasok? ☺ Wag lang OA.

Kung walang tyaga, walang nilaga. Bawal ang tamad. Bawal ang late. Bawal ang petics. Bawal ang pasaway. Bawal ang magreklamo sa professor. Bawal sumali sa mga organizations sa school. Bawal ang hindi seryoso. - Bawal daw, pero hindi kumpleto ang Kolehiyo kung wala yang mga yan. Pero nasa iyo kung saan ka magpapadala sa mga gagawin at pipiliin mo.

Organizations. Kakapasok mo pa lang ng gate sa Mabini Campus, sasalubungin ka na ng iba't ibang org. member/s. Payo lang, maging mabusisi sa layunin ng mga samahang ito. Wag makuntento sa sinasabi lang sa'yo - magtanong ka, magmasid at kumalap ng impormasyon - huwag basta-basta mahihikayat sa nadidinig lang.

Tambayan. Hindi lahat ng lugar sa loob ng campus ay pwede mong tambayan. MAGBASA KA! Hindi naman delikado, pero mas magandang alam mo kung hanggang saan ka lang pwede. Mas okay nang alam mong hindi ka lumalaspas sa teritoryo ng iba. Dahil nagkalat ang mga organisasyon, nagkalat din ang mga pwesto nila.

Madalas, sa lagoon kami tumatambay.

Mukhang mabaho kung iisipin, pero hindi. Minsan lang. LOL

Pylon. Hindi lapida ang makikita mo sa gate, mukha lang, pero hindi. Si Pylon yan - ang PUP marmol. At maniwala ka sa akin, buhay na marmol yan. ☺

The Catalyst. Maging updated sa loob ng campus. Wag mahiyang kumuha ng dyaryong pinaghirapan ng kapwa mo Isko/Iska. Marami kang malalaman sa iilang pahinang yan.

Mabini Campus. Hindi kailangang kabisaduhin ang iba't ibang parte ng campus. Dahil sa paglipas ng ilang araw, malalaman mo na din yan ng kusa.

Obelisk

Gymnasium

Catwalk

Mabini Shrine

Mabini Campus - Academic Building

PUP Mabini Campus Soccer Field.

Dun pa. HAHA. May gate na yan ngayon. Pero noong batch namin, wala.

Freedom Plaza

Left Side bago pumasok. Exit Area.

Pansinin mo yang nasa pader na yan. Alamin mo kung ano yan.

Magiging assignment mo yan. ☺

Nasa Freedom Plaza ang flagpole.

Every Monday, tinataas ang bandila.

Ninoy Aquino Learning Resources Center

Yan ang ating Library. Pumasok ka para magkalaman. ☺

Kung gusto mo ng sample ng mga thesis, ito ang best place.

Andito din ang Bulwagang Balagtas.

Amphitheatre

Tabi lang ito ng lagoon.

May mga event na dito ginaganap.

Linear Park. Masisilayan mo ang Ilog Pasig doon. Sa likod ito ng Charlie Building.

Charlie Building. Andyan ang Guidance Office.

Chapel. Tapat ng North wing Odd numbers.

Admin. / Cashier. South Wing.

Wag mo ding palalampasin ang dumaan sa spiral/dome. Paborito naming doon dumaan lalo't hindi pa late.

Hindi lang sa College n'yo pwedeng magrent ng projector, meron din sa Coop.

Masarap tumambay sa 6th floor, North wing. Pero kapag maulan, best spot ang East wing lalo sa 4th floor.

Wag malito. North, East, West, South Wing lang ang direksiyon ng building sa Mabini Campus. At bawat wing, odd at even yan.

Kapag ang nasa Regi form mo TBA ang room, ibig sabihin non, maghanap na kayo ng room na forever vacant sa oras ng subject n'yong yon. Para hindi kayo maghahanapan tuwing dapat nagle-lesson na kayo. Marami sa 5th floor.

Ang Claro M. Rect Hall ay wala sa NALRC, nasa Main Building lang yon. 6th floor. South Wing.

Hindi lang sa Open field at Gym pwedeng mag-P.E., pwedeng sa CEA. (College of Engineering and Architecture). Kung hindi ka naman tamad, pwede mo nang lakarin 'yon galing Mabini Campus. Pag labas, kaliwa, diretso. ☺

PUP- CEA- Anonas St. cor. Pureza St.

Bago makarating ng CEA, madadaanan n'yo muna ang building ng MassCom.

PUP Jasmin - HRM and Tourism Building.

Malapit ito sa Nagtahan.

Marcelo H. del Pilar Campus

Antique House

Tapat ng CEA.

College of Technology

Tapat ng Antique House.

Maraming masasarap na kainan sa Teresa - ang kalyeng nilalakad mo mula court hanggang gate ng Unibersidad. Isa don ay ang Garden. Pero kung hanap mo masarap na siomai, sa Papus ka kumaen. Kung masarap na shake naman at lechong kawali, sa foodcourt ka pumunta. Kainan iyon bago ang V.Francisco Street. Winner ang mangga ni Manong na nakapwesto sa tapat ng water station. Babalik balikan mo naman ang lamig ng buko juice sa may kanto ng Teresa, pagkatapos mong kuamen ng yummy na isaw sa tabing pwesto nito. Pagkatawid mo ng riles, masarap naman ang sizzling na tinitinda doon, right side ng kalye. At ngayon, marami nang mga bagong bukas doon na patok talaga. Pero kung tinatamad kang lumabas, masasarap at abot-kaya ang bilihin sa North Wing. Sulit ang buy one take one burger ni Ga at fruit shake ni Ganda. Kilalanin niyo sila. ☺Sa East Wing, bandang dulo, marami ding masasarap na ulam ang tinitinda doon.

Ang sarap ng timpla ng fruit shake ni Ganda.

Computer rental, xerox, calculator rental, scan, print, school supplies - pwede nang hindi ka na lumabas. Lahat nyan meron sa West Wing. Suki kami ni Ate May dyan. ☺

Pisong tubig? Pwede yan sa ATM (Automated Tubig Machine).

Isapuso ang Imno ng Paaralan mo. Wag mong balewalain yan, kailangan mo yan bago mapirmahan ang clearance mo.

Imno ng PUP

(S. Calabig, S. Roldan, and R. Amaranto)

Sintang Paaralan

Tanglaw ka ng bayan

Pandayan ng isip ng kabataan

Kami ay dumating nang salat sa yaman

Hanap na dunong ay iyong alay

Ang layunin mong makatao

Dinarangal ang Pilipino

Ang iyong aral, diwa, adhikang taglay

PUP, aming gabay

Paaralang dakila

PUP, pinagpala

Gagamitin ang karunungan

Mula sa iyo, para sa bayan

Ang iyong aral, diwa, adhikang taglay

PUP, aming gabay

Paaralang dakila

PUP, pinagpala

Kada buwan, minsan linggo, mayroong nagdiriwang ng College Week. Kaya kung sino man ang may klase ng 8 ng umaga, wag na manibago sa ingay ng mga estudyante. Bawi ka na lang sa Week ninyo. ☺ Posibleng isang linggong walang pasok, puro activities lang. Sumali kayo. Kung hindi naman, suportahan mo ang mga kaklase mong sasali. Parang ako, taga nood at taga-tili. HAHAHA.

MK 2D at MK 3N

Pandacan Court (Kanan)

Mga taga-tili at mga mapang-yamot sa kalaban.

Talo agad ang pikon. ☺

Pandacan Court (kaliwa)

Kung gusto mong karirin ang pagiging supporter mo, karirin mo na din ang pagsama sa paiba ibang venue. Lalo kung basketball ang usapan at CB Marketing ang kurso mo. Mapapadpad ka sa Bacood, Pandacan, Pureza, Teresa at kung saan pang pwede.

Alam mo ba kung saan ang PUP Annex? Sa SM Sta. Mesa. Kaya masanay kang sumakay ng patok. Ang mga jeep na sasabog sa lakas ng volume sa pagpapatugtog at parang walang bukas kung magmaneho ang mga tsuper. Bawal ang sabit, titilapon ka. Lalo ang byaheng Stop n Shop - Cubao. Bawal din magkwentuhan, hindi kayo magkakarinigan. :P

Mapapansin mo naman agad kung patok ang isang jeep. ☺

Isa sa mga nagpakumpleto ng pagiging batang Teresa ko ay ang pagsakay sa trolley. Yan ang sasakyan papuntang Pandacan. Imagine kung may kasalubong kang tren tapos nataong nasa ma bandang ilog ang trolley. Ang saya..

Wag kang mabibigla sa mga nakapaskil na paghihimutok ng ibang estudyante. Normal lang yan. Freedom Wall ang buong dingding ng building. LOL. Mayroong pang Black Friday o Walk-out Day. Ikaw ang bahala kung sasama ka o hindi. Masanay ka na din sa mga nagra-rally na umiikot muna sa bawat Wing ng building. Bandwagon. Wag mo silang huhusgahan, may malalim silang dahilan. At may mga dahilan din silang talagang pinag-aralan. Respeto lang.

Videoke. Kung ayaw n'yo nang lumayo, meron lang sa Teresa. V.Francisco Street, kanang side kung galing kang PUP. :) Meron din naman sa Pureza, sa may El Capitan.

Note: Wag matuksong mag-vandal doon, malalaman ng buong school na nag-session at nag-videoke kayo. :P

Wag nang tumambay sa 6th floor at lagoon kapag gabi na. Baka makasaksi ka ng live show. o.O Tsaka madaming lamok, baka magka-dengue ka!

Pylon Run. Tuwing October yan. May tumatakbong nakahubad (Parang sa UP). At sa apat na October ko sa PUP, hindi ako nakanood. HAHA! Sayang.

Kung 7am ang unang klase mo at sa 6th floor ka, goodluck! ☺ Mawawalan ka ng glamour sa pagpanhik. Wag mo nang tangkaing mag-elevator! Exercise! :)

Kung may add subject/s ka, asikasuhin agad ang ACE Form. Bawal ang mabagal, baka maubusan ng slot.

Aircon-tinous ang PUP. Kaya magdala kang pamaypay. Presko kung sa West Wing ang klase mo.

Ferry. May station ng ferry sa PUP. ☺

Marami ng bago ngayon sa Sintang Paaralan, may Great Wall na na hindi na namin naabutan. Oo, mas maganda na ngayon, in short. Pero sa mga bagong salta, pare-parehas lang naman ang pinagdadaanan. Wish ko lang, maging Professor n'yo sa ObliCon si Atty.Melchor, si Sir Sebastian sa History at Lit., si Sir Gutierrez sa Logic at ang mga iba pang magagaling sa larangan ng pagtuturo. ☺☺☺ At wag n'yo akong isusumpa pagkatapos.

Pamantasang Utak ang Puhunan.

WEBSITE.